Tarih · 1830
Demiryolu Çağı
15 Eylül 1830'da Liverpool ve Manchester Demiryolu, bir tarifeyle, buharlı lokomotiflerle ve ücretli yolcularla açıldı. İlk demiryolu değildi. Rezervli bir hatta buharlı çekişin hem mallar hem de insanlar için kanalları ve at arabalarını, hiçbir atın tutamayacağı bir hızda, yer değiştirebileceğini kanıtlayan ilk demiryoluydu. George Stephenson'ın Rocket'ı bir yıl önce Rainhill yarışmalarını kazanmıştı. Yirmi yıl içinde, İngiltere, ardından Avrupa ve Kuzey Amerika, sermaye ve işçilerin hareket edebildiği hızda ray döşüyordu.
Demiryolu işlerin coğrafyasını yarattı. Bir kavşak olan kasaba motor hangarları, oteller ve memurların var olma sebebini kazandı. Hattın atladığı kasaba küçülmeye başladı. İş, başkasının programına göre işe gitmek anlamına gelmeye başladı.
Hattın inşası
Hiç kimse tren sürmeden önce, bir ordu işçi toprağı kesti. Kelime 'navigator'dan, yani kanalları kazmış işçilerden gelir. Demiryolu işçileri hareketliydi, tarım işçiliği standartlarına göre iyi ücret alıyordu ve konaklama konusunda kötü bir üne sahipti. Kesitleri patlatıyor, setler yükseltiyor ve çöküşlerde sık sık ölüyorlardı; bu yüzden iş sadece kirli değil, tehlikeli olarak anlaşılıyordu. Tünel madencileri ve duvarcılar onları takip etti. Ölçümcüler ve yerleşik mühendisler herkesten önce güzergahı yürüyerek toprak sahipleriyle tartıştı.
Arkalarındaki sermaye de yeniydi. Demiryolu şirketleri, binlerce uzak hissedara ait ilk işletmeler arasındaydı. Bu, muhasebeciler, sekreterler ve basılı bir prospektüs gerektiriyordu. 1840'lardaki demiryolu patlaması, bir inşaat mühendisliği işi kadar finansal bir meslekti ve her ikisini de mahvetti.
İşletme
Bir tren tekerlekler üzerinde bir hiyerarşidir. Lokomotif sürücüsü ve ateşçi kabinde yaşar ve belirli bir lokomotifi tanırdı. Koruyucular treni ve erken hatlarda frenleri yönetirdi. Sinyalciler, önce bayraklar ve zaman aralıklarıyla, sonra elektrikli telgraf ve blok aletleriyle bir hat parçasını bir kutudan kontrol ederdi. İstasyon müdürleri, hamallar, bilet memurları ve lamba görevlilerinden oluşan yerel bir dünyayı yönetirdi. Hamallar bagaj ve mallarla ilgilenirdi. Tarifeler üründü ve kaçırmak profesyonel bir başarısızlıktı.
Telgrafçılar demiryolunun yanında büyüdü çünkü şirketlerin trenlerinin nerede olduğunu bilmeleri gerekiyordu. Yüzyıl ortasında bir sinyal kutusu ve telgraf aleti aynı güvenlik sisteminin parçasıydı. Mesajı gönderen kişi ve kolu çeken kişi, posta arabası döneminde olmayan yeni teknik işlerdi.
Posta yolunun kaybettikleri
Posta arabası şirketleri, posta hanları ve çok sayıda atçılar ve posta arabası sürücüleri, bir hattın açılmasından sonraki on yıl içinde geçiş trafiğini kaybetti. Atlar yok olmadı. Son mili, istasyondan demiryolunun girmediği kasabaya kadar yaptılar. Bu, korunmaya değer bir kalıptır: yeni bir ağ eski işi silmekten çok onu kenara iter; orada yerel, daha fakir ve gözden kaçması daha kolay olur.
Demiryolu ayrıca zamanı standartlaştırdı. Kasabalar kendi öğle vakitlerini güneşe göre ayarlardı. Bir tarife bunu sürdüremezdi. Demiryolu zamanı, sonra ulusal zaman, bir işyeri icadıdır. Kondüktörün saati bir aksesuar değildi. Sistem insanların aynı hatta bulunmasını engellemenin yoluydu.
Büyüyen iş
- İşçi
- Lokomotif sürücüsü ve ateşçi
- Sinyalci
- İstasyon müdürü
- Demiryolu memuru
- Telgrafçı
Yerini kaybeden iş
- Uzun mesafe posta arabası ekibi
- Ulusal sistem olarak posta hanı
- İşin saati olarak yerel güneş zamanı
Bu bölümün kayıtları
Bu on yılın meslekleri, geçmiş ve öngörülen.
Past · Yirminci Yüzyıl OrtalarıLokomotif AteşçisiLokomotif ateşçisi, buharlı bir motorun ikinci kişisiydi; mühendisin treni kullanırken ateşi besleyen ve kazanı izleyen kişiydi. Kömür yakan bir motorda bu, bir kürek, bir ateş kutusu kapısı ve tembel bir ateşi düşen buharla cezalandıran bir ayaklık anlamına geliyordu. Yağ yakan bir motorda ise besleme bir vana ve alevdi ve su ile basınç takibi devam ediyordu. Su göstergesi, enjektör ve ölçer, kürekle birlikte onun araçlarıydı. O, motor ekibinin yarısıydı, bir yolcu ya da depo temizleyicisi değildi.
Bu sergi o buharlı ateşçidir. Amerikan demiryolları 1940'lar ve 1950'ler boyunca dizel motorlara geçti ve 1960'ların başında ana hat buhar motorlarını büyük ölçüde bitirdi. British Rail ana hat buhar motorlarını 1968'de sonlandırdı. Bazı anlaşmalar, dizel ekiplerinde ikinci bir kişiyi korudu, ancak o ateşi beslemedi ya da kazanla ilgilenmedi. Etiket ateşin bittiği yerde durur. Depo manevra motorları ve şube motorları aynı cam takibini kullandı.
Past · Yirminci Yüzyıl OrtalarıFrençiBu sergideki frençi, Amerikan demiryolu işçisi olup, hava frenleri öncesinde ve hala yaygınlaşmakta olduğu uzun yıllar boyunca vagonları çatıdan ve yerden frenleyip bağlayan kişidir. Bağlantı pimi ile vagonların arasına girerdi. El freniyle koşu tahtasına tırmanır ve tren hareket ederken tekerlekleri çevirirdi. Fener ve fren sopası sıradan ekipmandı ve tren yola çıktıktan sonra kuyruk vagonu onun üssüydü. 1890'larda federal güvenlik yasasıyla zorunlu hale gelen Westinghouse hava freni ve otomatik mafsal bağlantısı, bu çatı yürüyüşünü azaltmış ancak mesleği sona erdirmemiştir.
Yerel yük trenleri ve depolar, çatılar sessizleşse bile onlarca yıl boyunca frençiye yerde ihtiyaç duydu. Radyo ve dizel yol uygulaması, mesleğin klasik biçimini sona erdirdi. Daha sonra radyolu bir kondüktör, hava koşullarında vagon üstlerinde olan biri değildi. Eski yöntemin tehlikesi, güvenlik yasası yazılacak kadar ciddiydi ve yaralanma listesi olmadan dürüstçe ifade edilebilir. Bu etiket Amerika Birleşik Devletleri uygulamasını anlatır: çatı, pim ve yer.
Past · Sanayi DevrimiAnahtarçıAnahtarçının rolü, hızlı sanayi büyümesi ve demiryolu ağlarının genişlemesiyle karakterize edilen Sanayi Devrimi sırasında demiryollarının işletilmesinde çok önemliydi. Anahtarçılar, trenlerin ray değiştirerek karmaşık demiryolu sistemlerinde yönlendirilmesini sağlayan ray anahtarlarını işletmekten sorumluydu. Bu iş, demiryolu ağını iyi anlamayı ve mühendisler ile kondüktörlerle etkili iletişim kurabilme yeteneğini gerektiriyordu. Anahtarçılar genellikle çiftler veya ekipler halinde çalışır, trenlerin güvenli ve verimli hareketini sağlamak için hareketlerini koordine ederlerdi. Ayrıca sinyalleri izlemek ve rayların engellerden arındırılmış olmasını sağlamak gibi görevleri vardı; bu da rollerini demiryolu operasyonlarının güvenliği açısından kritik kılıyordu. İş genellikle her türlü hava koşulunda yapılır, fiziksel dayanıklılık ve dikkat gerektirirdi çünkü anahtarçılar raylardaki değişen durumlara hızlıca yanıt vermeye hazır olmalıydı.
Past · 19. YüzyılPosta Arabası SürücüsüPosta arabası sürücüsü, 19. yüzyılda önemli bir figür olarak, yolcuları ve malları atlı arabalarla geniş mesafelere taşımaktan sorumluydu. Bu sürücüler, zorlu arazi koşullarında ve sık sık tehlikeli hava şartlarında yol alarak yolcularının güvenliğini ve konforunu sağlardı. Posta arabası, birden fazla yolcu ve bagaj taşıyacak şekilde tasarlanmış mühendislik harikasıydı; sürücü ise genellikle altıya kadar atı ustalıkla yöneterek ağır aracı çekiyordu. Bu rol, atlar ve araba hakkında derin bir anlayışın yanı sıra, zorlu yollar, nehirler ve haydutların bulunduğu bölgeler gibi potansiyel tehlikeleri içeren güzergahların yakından bilinmesini gerektiriyordu. Posta arabası sürücüleri, genişleyen Amerikan Batısı'nda iletişim ve ticaretin can damarı olarak görülür, uzak yerleşimleri şehir merkezleriyle bağlar ve posta ile malların taşınmasını kolaylaştırırdı.
Past · Viktorya DönemiHansom Taksi SürücüsüJoseph Hansom, 1834'te alçak, iki tekerlekli taksisini patentledi ve bu taksiyi kullanan sürücü, Viktorya sokaklarının ayırt edici figürlerinden biri oldu. Önden değil, bir koçman gibi oturmazdı. Arkada, çatının üzerinde yüksek bir yerde oturur ve yolcu bölümünün üzerinden geçen dizginlerle sürerdi. Yolcular, büyük tekerleklerin arasında alçakta oturur, iyi bir manzaraya sahip olur ve onları süren adamla neredeyse hiç konuşmazlardı.
Taksi hızlı, dengesiz ve eski hackney koçmanına tehdit oluşturacak kadar ucuzdu. Sürücüler aracı ve çoğunlukla atı bir işverenden kiralar ve yasal ücret ile günlük masraflar arasındaki farkla geçinirlerdi. Meslek gürültülü, rekabetçi ve sıkı düzenlemeliydi. Tarifeyi bilmeyen ya da uzun yolu tercih eden bir sürücü, binlerce gazete paragrafının kötü adamı olurdu.
Bu bölümün şirketleri
En büyükler
İngiltere Bankası
Demiryolu hisseleri ulusal bir spekülasyon haline gelirken İngiliz kredisinin merkezi olmaya devam etti.
Rothschild evleri
Devletleri ve yakında demiryollarını finanse eden önde gelen sınır ötesi bankacılar.
Baring Kardeşler
Londra'nın büyük tüccar bankası, ticareti ve yabancı kredileri garanti eder.
O dönemde yeni
Liverpool ve Manchester Demiryolu
1830'da açıldı. Malların ve yolcuların buharla taşınmasının karlı olabileceğinin kanıtı.
Büyük Batı Demiryolu
1833'te Brunel ve destekçileri tarafından kuruldu, dev yeni işletme şirketlerinden biri.
Londra ve Birmingham Demiryolu
1833'te yetkilendirildi. Sürücüler, memurlar ve sinyalcilerden oluşan kalıcı bir personel yaratan ana hat.