Tarih · 1500
Keşif Çağı
1500 yılına gelindiğinde, Avrupa gemileri artık tanıdık kıyıları takip eden kıyı tüccarları değildi. Portekizli pilotlar 1488'de Ümit Burnu'nu dolaşmıştı. Kolomb 1492'de Atlantik'i geçmişti. Vasco da Gama 1498'de Hindistan'a ulaşmıştı. Sonraki yüzyıl, bu yolculukları kalıcı bir rota, kale ve ticaret sistemine dönüştürdü ve bu sistem 1400'de neredeyse hiç var olmayan bir iş gücüne ihtiyaç duyuyordu.
Keşif, macera kılıfı altında bir iş programıydı. Bir karaka cesaretle değil, gemi yapımcıları, kalafatçılar, varilciler, pilotlar, haritacılar, topçular, ticaret temsilcileri ve her varili kaydeden memurlar sayesinde yelken açıyordu. Keşif Çağı, navigasyonu meslek haline getirdi ve coğrafyayı ücretli bir beceri yaptı.
Yeni bir denizci türü
Kıyı denizciliği, yer işaretlerine ve yerel sular hakkındaki aktarılan bilgiye dayanıyordu. Okyanus yolculukları ise aletler ve yazılı yöntem gerektiriyordu. Portekiz tacı pilotları eğitti ve gözlemlerini rutters adı verilen pratik seyir talimatlarında topladı; bu talimatlar gemiye ne zaman dönmesi gerektiğini, kıyının nasıl göründüğünü ve rüzgarların nerede nasıl davrandığını anlatıyordu. Denizcinin astrolabı, çapraz çubuğu ve daha sonra arka çubuğu, bir navigatörün güneşin veya bir yıldızın yüksekliğini ölçmesini ve enlemi tahmin etmesini sağlıyordu.
Boylam, on sekizinci yüzyıla kadar çözülemediği için pilotlar hâlâ pusula, log çizgisi ve deneyimi birleştirerek doğu ve batıya tahmini seyir yapıyordu. Bu belirsizlik, pilotun sadece unvanlı bir güverte eri olmadığı, gemiyi, yükü ve mürettebatı kaybedebilecek bir uzman olduğu anlamına geliyordu. Deniz güçleri pilotajı eğitim, sınav ve lisans gerektiren bir meslek olarak gördü.
Yolculuğu mümkün kılan kıyı işleri
Lizbon, Sevilla ve daha sonra Amsterdam ile Londra, marangozlar, testere ustaları, halatçılar, yelkenci ve demircilerin yıl boyunca çalıştığı tersane bölgeleri haline geldi. Tek bir okyanus gemisi gövdesi, ormanlarca kereste ve kilometrelerce halat tüketirdi. Erzak sağlama kendi başına bir ticaretti: bisküvi fırıncıları, tuzlayıcılar ve varil yapıcılar, aylarca denizde dayanması gereken yiyecekleri hazırlardı. Varil yapan varilci, navigatör kadar önemliydi. Sızdıran bir su varili, yanlış bir rota kadar kesin bir şekilde yolculuğu sonlandırırdı.
Bir gemi varınca, farklı bir iş gücü devreye girerdi. Faktörler ve katipler, Avrupa şirketlerinin karabiber, kumaş, gümüş ve köle satın aldığı ticaret fabrikalarında, yani tahkimli depolarda çalışırdı. Tercümanlar, komisyoncular ve yerel pilotlar her anlaşmayı arabuluculuk yapardı. Avrupa'daki kartograflar, dönen günlükleri haritalara dönüştürür ve bir sonraki filo bunları satın alırdı. Gerardus Mercator'un 1569 projeksiyonu, denizciler için bir araçtı, süs değil.
Haritaların dışarıda bıraktığı emek
Avrupa pilotlarını çalıştıran aynı rotalar zorla çalıştırmaya dayanıyordu. Atlantik dünyasındaki plantasyonlar, diğer insanların esaretini ürün olarak yaratan gözetmen, faktör ve denizci işleri yarattı. Bu dönemin işine dair dürüst bir anlatım, iki gerçeği bir arada tutmak zorundadır: navigasyon uzmanlaşmış bir meslek haline geldi ve bunun için ödenen servetin büyük kısmı şiddetle elde edildi.
Müzenin amacı için 1500, uzak bir yere gitmenin bir defalık bir kumar değil, araçları, eğitimi ve kariyer basamakları olan bir meslek haline geldiği anı işaret eder. O basamakların torunları hâlâ bizimle: liman pilotu, hidroğraf, lojistik koordinatörü, tüm işi rotayı bilmek olan kişi.
Büyüyen iş
- Okyanus pilotu
- Haritacı
- Gemi yapımcısı ve kalafatçı
- Halatçı ve yelkenci
- Varilci
- Ticaret temsilcisi
Yerini kaybeden iş
- Tek navigasyon kariyeri olarak sadece kıyı pilotu
- El yazması portolan haritaları özel sır olarak saklanıyordu
Bu bölümün kayıtları
Bu on yılın meslekleri, geçmiş ve öngörülen.
Past · Keşif ÇağıBarutçu Çocuk“Barutçu çocuk” terimi, genellikle 10 ile 18 yaşları arasındaki genç erkek çocuklarını ifade eder ve Keşif Çağı ile sonrasında, özellikle 17. ila 19. yüzyıllarda deniz savaş gemilerinde çalıştırılmıştır. Birincil görevleri, deniz savaşları sırasında geminin barut deposundan toplara barut taşımaktı. Bu rol çok önemliydi çünkü geminin topçuluğunun etkinliği, son derece uçucu ve tehlikeli olan barutun hızlı ve güvenli teslimatına bağlıydı.
Barutçu çocuklar genellikle yetim veya yoksul ailelerden gelen çocuklardı ve hayatta kalmak için gemilerde çalışmayı tercih ederlerdi. Çeviklikleri ve hızlarıyla tanınırlardı; bu özellikler savaş sırasında geminin sıkışık ve kaotik ortamında hareket etmeleri için elzemdi. İş tehlikeliydi; çocukların hızlı ve dikkatli olmaları gerekiyordu çünkü tek bir kıvılcım felaket patlamalara yol açabilirdi.
Savaşın yanı sıra, barutçu çocuklar geminin silahlarının bakımına da yardımcı olur ve bazen topların temizlenmesi ve doldurulması görevlerini üstlenirlerdi. İş fiziksel olarak zorluydu ve genç yaşlarına rağmen cesaret gerektiriyordu. Tehlikelere rağmen, birçok barutçu çocuk rollerinden gurur duyar ve bir gün tam bir denizci veya subay olmayı hayal ederdi.
Past · Tudor DönemiOkçuBir okçu ok yapardı ve bu iş yaycıya ait değildi. Yaycı yayı yapardı. Okçu, ok şaftını düzeltir ve düzleştirir, yayı tutacak yuvayı keser, ucuna demiri takar ve genellikle kaz tüylerinden olan tüyleri yapıştırır ve bağlardı; tüylerin yönünü ok yayı temiz bırakacak şekilde ayarlardı. Bitmiş oklar yirmi dörtlü demetler halinde bağlanırdı. Ortaçağ veya Tudor kasabasında bu bir lonca zanaatıydı. Londra okçuları on dördüncü yüzyıldan itibaren yönetmeliklere tabi çalışır ve yaycılardan ayrı dururlardı. York, Chester ve diğer kurumsal kasabaların kendi okçuları vardı. Müşteriler şehir birlikleri, gemi erzakları ve hedef atışları için pratik yapmak zorunda olan ev sahipleriydi.
Ateşli silahlar bu düzeni yavaş yavaş sona erdirdi. Tudor ordularında ve ardından eğitimli birliklerde tüfekler ve muskolar yayı yaygın olarak değiştirdi ve yetişkin erkeklerin uzun yay bulundurması ve hedeflere atış yapması zorunlu kılan yasalar bir sabah iptal edilmeden geçersiz hale geldi. Spor amaçlı okçuluk hiçbir zaman bir kasaba dolusu okçu çalıştırmadı. Bazı atölyeler diğer hafif ahşap işlerine kaydı. Londra Okçular Şirketi bir lonca şirketi olarak varlığını sürdürdü. Savaş oklarının yapımı ise devam etmedi. On altıncı yüzyıl boyunca azaldı ve on yedinci yüzyılda artık kalıntı halindeydi, çünkü yetkililerin verdiği silah artık tüfek olmuştu.
Bu bölümün şirketleri
En büyükler
Fugger şirketi
Jakob Fugger'in Augsburg'daki evi, Habsburgların bankacısı ve Avrupa'nın en zengin firmalarından biri.
Casa da Índia
Portekiz tacının Ümit Burnu çevresindeki baharat ticareti için tekel evi.
Casa de Contratación
Sevilla'nın kraliyet ticaret evi, her İspanyol Atlantik seferine lisans veren.
O dönemde yeni
Welser şirketi
Fuggerlerin Augsburg'daki rakibi, seferleri finanse eden ve kısa süreliğine Venezuela ayrıcalığına sahip olan.
Antwerp tüccar evleri
Antwerp'i gümüş, karabiber ve kredi için yeni takas merkezi yapan firmalar.
Aldine Matbaası
Aldus Manutius'un 1490'larda kurduğu Venedik dükkanı, akademik baskıyı bir marka haline getirdi.