Modern · 1920
Montaj Hattı Devrimi
Henry Ford'un Highland Park'taki hareketli montaj hattı 1913'te Model T üretmeye başladı. 1920'ye gelindiğinde bu fikir otomobilin dışına çıktı. Ev aletleri, radyolar, işlenmiş gıdalar ve birçok hafif üretim, bir konveyör veya zaman etüdü yapan bir adamın kronometresiyle belirlenen kısa, tekrarlanan hareketlere bölünüyordu. 1920'ler, seri üretimin bir şirket deneyi olmaktan çıkıp modern işin varsayılan görüntüsü haline geldiği dönemdir.
Vaad edilen, ürünü satın almaya yetecek kadar yüksek bir ücretti. Bedeli ise işçinin seçmediği bir hızda yapılan tek bir hareketten oluşan bir işti.
Hat bir iş tasarımı olarak
Hareketli hat öncesinde, Ford’daki montajcılar şasi şasi dolaşır ve her kalifiye montajcı uzun bir üretim aşamasını yapardı. Konveyör işi sabit bir kişiye getirir ve o kişiye saatler içinde öğrenilebilecek kadar kısa bir görev verirdi. Şasi montaj süresi on iki saatten yaklaşık doksan dakikaya düştü. Model T’nin fiyatı da buna paralel olarak düştü. Ford’un 1914’te duyurduğu beş dolarlık günlük ücret, birçok kişinin nefret ettiği işi bırakmasını önlemenin bir yoluydu.
Frederick Winslow Taylor’ın zaman etütleri bu terminolojiyi sağladı. Endüstri mühendisleri hareketleri filme aldı, israf olarak adlandırdıkları hareketleri çıkardı ve bir standart yazdı. Hat üzerindeki kişi artık yöntemin yazarı değildi. Ayrı bir meslek olan zaman etüdü mühendisi yöntemin sahibiydi ve onu revize ediyordu. Denetim arttı: ustabaşları, müfettişler ve planlayıcılar çoğaldı çünkü sistem ancak her istasyon hızı korursa çalışıyordu.
Kim nerede duruyordu
En iyi ücretli yeni işler hattın dışındaydı. Takım yapımcıları, kalıp ayarlayıcıları, elektrikçiler ve makine montajcıları makineleri hıza uygun tutuyordu. Üretim planlayıcıları ve maliyet muhasebecileri hattı kağıda döküyordu. Hattın kendisinde ise iş, zanaat çıraklığı olmayanlara açıktı; buna çok sayıda göçmen ve giderek Büyük Göç sırasında hareket eden Siyah işçiler de dahildi, ancak fabrikalar insanları ırk ve cinsiyete göre daha sıcak, daha kirli veya sadece ayrı bölümlere ayırıyordu.
Zanaat montajcıları üretimin merkezini kaybetti. Çizimlerden araç yapabilen bir araba yapımcısının, aynı cıvatadan kırk beş saniye isteyen bir hatta yeri yoktu. Bazıları takım yapımcısı oldu. Birçoğu mesleği bıraktı. 'Kalifiye işçi' sosyal statüsü, nesneyi bitiren kişiden, onu bitiren makineyi kuran kişiye kaydı.
Ücret etrafındaki hayat
Kitlesel üretim insanları sanayi banliyölerine ve ikinci vardiyalara çekti. Ayrıca hattın yaptığı şeyi satan tüketici işleri yarattı: otomobil bayileri, ev aleti satıcıları, taksit tahsilatçıları ve arzuyu isimlendiren reklam yazarları. Fabrika ücretinin bir arabaya harcanması bir bayi işi yarattı; bu, bir yerde kaybedilen istihdamın, sonucu satan iş olarak yeniden ortaya çıkabileceğinin hatırlatıcısıdır.
Hat, işte onurla ilgili tartışmaların şablonu olmaya devam ediyor. Sonraki reformlar, sendika sözleşmelerinden iş zenginleştirmeye ve robotik hücreye kadar, işçiyi bir istasyon olarak gören tasarıma verilen tepkilerdir. İnsanlar bir işin montaj hattına dönüştüğünü söylediklerinde, yılı bilseler de bilmeseler de 1913’ten bahsediyorlar.
Büyüyen iş
- Hat montajcısı
- Zaman etüdü mühendisi
- Kalıp ve takım yapımcısı
- Üretim planlayıcısı
- Müfettiş
- Otomobil bayisi
Yerini kaybeden iş
- Tüm aracı inşa eden atölye montajcısı
- Araba yapımcısı
- Hızı belirleyen işçi
Bu bölümün kayıtları
Bu on yılın meslekleri, geçmiş ve öngörülen.
Past · Sanayi DevrimiLinotip OperatörüLinotip Operatörü, 19. yüzyıl sonlarından 20. yüzyıl ortalarına kadar baskı dünyasında önemli bir figürdü. Bu yetenekli zanaatkar, gazeteler, kitaplar ve diğer basılı materyaller için metinlerin verimli bir şekilde dizilmesini sağlayan devrim niteliğindeki Linotip makinesini kullanıyordu. 1884'te Ottmar Mergenthaler tarafından icat edilen Linotip makinesi, operatörlerin tüm satırları metal olarak dökmesine olanak tanıyarak, elle harf dizme yöntemine kıyasla baskı sürecini önemli ölçüde hızlandırdı.
Linotip Operatörleri sadece makineyi çalıştırmakla kalmaz, aynı zamanda makinenin iyi durumda olmasını sağlamak için bakımını da yaparlardı. Genellikle makinelerin sesi ve mürekkep ile kağıt kokusunun çevrelediği hareketli baskı atölyelerinde çalışırlardı. İş, operatörlerin harflerin doğru şekilde dizildiğinden ve metnin baskıya gönderilmeden önce hatasız olduğundan emin olmalarını gerektiren dikkatli bir göz gerektiriyordu.
Linotip Operatörünün rolü sadece teknik değildi; aynı zamanda yaratıcıydı. Operatörler, basılı materyallerin istenen düzen ve tasarımını elde etmek için dizgiciler ve editörlerle sık sık işbirliği yaparak çalışmalarını yayıncılık sürecinin ayrılmaz bir parçası haline getiriyorlardı. Sanayi Devrimi sırasında basılı materyallere olan talep arttıkça, bilgilerin ve kültürün yayılmasında hayati bir rol oynayan yetenekli Linotip Operatörlerine olan ihtiyaç da arttı.
Past · Yirminci Yüzyılın BaşlarıFotoplayerFotoplayer, sinema içinde sessiz bir filmin sesini sağlayan piyanist veya orgcuydu. Küçük bir salonda, ekranın altında dikey bir piyano vardı ve bu, makarayı izleyen ve sahne değiştiğinde ruh halini değiştiren biri tarafından çalınırdı. Bir film sarayında ise, kovalamacayı hızlandırabilen veya veda sahnesini sakinleştirebilen duraklar ve tuzaklar içeren bir tiyatro orgu vardı. Bazı filmlerle birlikte gösterim listeleri gelirdi; diğer oyuncular ise önlerindeki görüntüden doğaçlama yapardı. Seyirci hikayeyi, film üzerine basılı bir ses parçası aracılığıyla değil, o kişi aracılığıyla duyardı.
Bu iş, yirminci yüzyılın başlarında ortaya çıktı ve sesli filmlerle kısa bir örtüşme döneminde sona erdi. 1927'de bir konuşan film, bir haftada her sahneyi karartmadı, ancak 1929'da sesli filmler için donatılmış salonlar, canlı müziği filmden ayrı bir unsur haline getirdi. Mahalle piyanistleri ve ünlü konsol oyuncuları, sonraki işleri farklı olsa da aynı işi kaybetti. Bu sergi, sessiz gösterinin müzisyeni olup, stüdyoda yazılmış daha sonraki bir müzik parçası değildir.
Past · 20. YüzyılFilm Gösterim OperatörüFilm gösterim operatörü, sinema deneyiminde hayati bir figürdü ve filmlerin büyüsünü büyük ekranda hayata geçirmekten sorumluydu. Bu rol, hareketli görüntülerin popüler bir eğlence biçimi olarak yükselişiyle 20. yüzyılın başlarında ortaya çıktı. Gösterim operatörleri, filmlerin doğru ve kesintisiz şekilde izleyicilere sunulmasını sağlamak için karmaşık makineleri kullanıyordu. Film makaralarını projektörlere yüklemek, odak ve sesi ayarlamak ve film gösteriminin karmaşık mekaniklerini yönetmek görevlerindendi. İş, detaylara keskin bir göz ve kullanılan teknoloji hakkında derin bir anlayış gerektiriyordu; çünkü en küçük bir hata bile izleme deneyimini bozabilirdi. Gösterim operatörleri genellikle loş ışıklı sinemalarda, patlamış mısır kokusu ve heyecanlı izleyicilerin arasında çalışıyordu. Sinemanın sessiz kahramanlarıydılar, sık sık geç saatlere ve hafta sonlarına kadar çalışıyor ve film sunumuna olan bağlılıklarıyla tanınıyorlardı.
Bu bölümün şirketleri
En büyükler
- U.S. Steel
1901'de kurulan ilk milyar dolarlık şirket ve hâlâ ağır sanayinin simgesi.
- General Motors
1908'de kuruldu ve 1920'lerde modern çok bölümlü üretici olarak organize oldu.
- Ford Motor Company
Hareketli hattı normal hale getiren şirket, sonra insanları hat üzerinde tutmak için beş dolarlık günlük ücreti ödemek zorunda kaldı.
O dönemde yeni
- RCA
1919'da kuruldu. Radyoyu bir hobi olmaktan çıkarıp kitle endüstrisi ve sanatçı ile mühendis işvereni haline getiren şirket.
- IBM
Hesaplama-Kayıt-Kayıt Şirketi 1924'te adını aldı, ofislerin artık ihtiyaç duyduğu delikli kart makinelerini sattı.
- The Hollywood studios
Paramount, MGM ve benzerleri, film yapımı ve dağıtımı için fabrika sistemleri.