Tarih · 1700
Usta Zanaatlar Gelişir
Fabrikadan önce, çoğu Avrupa malı, aletlerine sahip olan ve çıraklıktan ustalığa kadar zanaatını bilen kişiler tarafından yapılırdı. 1700 civarında bu dünya en düzenli halindeydi. Kasabalardaki loncalar, kimlerin ayakkabı, varil, ekmek, gümüş ve kumaş yapabileceğini düzenlerdi. Kırsalda ise, yün sağlayan ve bitmiş ürünü toplayan bir tüccarın desteğiyle, evlerde eğirme ve dokuma yaygınlaşmıştı.
Bu, becerikli bir elin ana makine olduğu son uzun andır. 1700'ün işleri, sanayi çağlarının ya içine alacağı, becerisini azaltacağı ya da protestoya sürükleyeceği işlerdir. Onları anlamak önemlidir çünkü müzenin yok olmuş meslekleri çoğunlukla bu atölye dünyasının torunlarıdır.
Atölye merdiveni
Tanınan bir meslekte bir erkek çocuk ve çok nadiren bir kız çocuğu, yaklaşık yedi yıl kadar bir usta evine çırak olarak girerdi. Yasal olarak sorumlu olan birinin gözetiminde yaparak öğrenirdi. Bitmiş bir çırak, günlük ücretle çalışan bir kalfa olurdu; bu kelime Fransızca journée kelimesinden gelir. Ücreti karşılayabilen ve loncayı memnun eden bir kalfa usta olabilir ve bir dükkan açabilirdi. Birçoğu bunu asla yapmadı. Hayatlarını başka birinin atölyesinde yetenekli ücretli işçi olarak geçirdiler.
Lonca, bir kulüp kadar bir emek kurumuydu. Girişi sınırladı, kaliteyi denetledi ve mesleği dışarıdan gelenlere ve fiyat kıran üyelere karşı korudu. Ayrıca dışladı. Kadınlar tekstil, gıda ve aile dükkanlarında sürekli çalıştı, ancak resmi lonca statüsü genellikle onlara kapalıydı; Paris'in terzileri gibi yerel istisnalar vardı. Köle ve sömürge emeği tamamen bu merdivenin dışındaydı, Avrupa atölyelerinin bitirdiği pamuk, şeker ve boyayı üretiyordu.
El zanaatlarının gerçekte yaptığı işler
Bir demirci genel bir metalci değildi. Her diğer mesleğin dayandığı menteşeleri, saban ağızlarını, nal ve aletleri yapar ve tamir ederdi. Bir kunduracı bir kasabayı ayakkabılarla donatır ve genellikle yaptığı ayakkabılardan daha fazlasını tamir ederdi. Bir değirmenci, tahılı una çeviren makineyi kontrol ederdi ve genellikle ücretinden fazlasını saklamakla suçlanırdı, çoğu zaman haklı olarak. Bir tekerlekçi, bir fıçıcı, bir tabakçı ve bir mumcu sıradan hayatın dar bir noktasında yer alırlardı.
Tekstilde, eğirme tekerleği ve el tezgahı zaten dağınık bir fabrika gibiydi. Bir kumaşçı, birbirini hiç tanımayan onlarca haneyi istihdam edebilirdi. Çoğunlukla kadın olan eğiriciler darboğazdı, çünkü bir dokumacı meşgul kalmak için birkaç eğiriciye ihtiyaç duyuyordu. Bu dengesizlik, 1760'tan sonra eğirme jenny'si ve su çerçevesinin saldıracağı şeydi. Ev atölyesi, bir makine bir kişinin üretimini on katına çıkarana kadar verimliydi.
Neden bu dönem hala yakın hissediliyor
Zanaat dili asla işten ayrılmadı. Hâlâ ustalar, çıraklıklar ve kalfalar hakkında konuşuyoruz, yazılım dahil. 1700'de olan ve çoğu modern işte olmayan şey, neyin yetenekli sayılacağına dair kamu standardıydı. Bir gümüş parçasındaki lonca işareti görebileceğiniz bir yetkinlik belgesiydi.
Ayrıca katıydı. Kurallarını uyarlayamayan bir meslek, üyelerini onları görmezden gelen tüccarlara kaptırdı. Zanaatkarı kutlayan yüzyıl, onu zaten daha büyük atölyelere alıyor ve bitmiş ürün değil, adım için ödüyordu. Gösteriş gerçekti. Arkasından kapanan kapı da öyle.
Büyüyen iş
- Usta zanaatkar
- Kalfa
- Ev işçiliğini organize eden terzi
- Değirmenci
- Uzman demirci
Yerini kaybeden iş
- Her ihtiyaca yönelik bağımsız köy üreticisi
- Tüccar sermayesine karşı lonca kontrolü
Bu bölümün kayıtları
Bu on yılın meslekleri, geçmiş ve öngörülen.
Past · Yirminci Yüzyılın BaşlarıTekerlekçiBir tekerlekçi, bir araba, at arabası veya fayton taşıyan ahşap tekerleği yapar ve onu demirle kaplardı. Göbek, yani stok, aks için demirle kutulanmış bir merkezdi. Çubuklar hazırlanır ve oyuklara sürülürdü. Kavisli dişbudak veya karaağaç parçalarından oluşan felloes, jantı oluşturur ve bir daireye geçme çivilerle tutturulurdu. Tekerlek, hafif bir koni şeklinde ayarlanırdı, böylece araba hareket ederken yükün altında dik dururdu. Bir halka lastik, dairesel bir ateşte ısıtılır, jantın üzerine düşürülür ve demir büzülerek ek yerlerini sıkıca çekerdi. George Sturt, 1884'ten itibaren Surrey, Farnham'daki aile dükkanını işletti ve 1923'te The Wheelwright's Shop'u yayımladı; bunu ahşapta tam bir okuryazarlık olarak tanımladı. Her kasabada bu tezgahın bir versiyonu vardı.
Lastik lastikler, motor ticareti ve fabrika tekerlekleri bu tezgahın gerekliliğini ortadan kaldırdı. Bir pnömatik lastik, eski usulde zanaatkar tarafından kesilmiş felloe üzerine oturmaz. Bir motorlu kamyonet, yeni bir stok için tekerlekçiye gelmez. Fabrikalar, ahşap tekerlekleri ve sonra metal olanları, bir dükkanın yapabileceğinden daha hızlı ve daha ucuza sağladı. Demir kaplı arabaların hala çalıştığı yerlerde, çiftlik tamirleri 1920'ler ve 1930'lara kadar sürdü. 1900 yılında hala yedi yıl çıraklık yapma imkanı olan çocuk, bir nesil sonra artık çırak kabul etmeyen bir mesleğe bakıyordu.
Past · Sanayi Öncesi DönemAraba YapımcısıAraba yapımcısı, motorlu araçların ortaya çıkışından önce ulaşım için gerekli olan arabalar ve at arabalarının yapımı ve tamirinden sorumlu yetenekli bir zanaatkârdı. Bu meslek, ticaret, tarım ve günlük yaşam için sağlam ve güvenilir taşıma araçlarına olan talebin yüksek olduğu kırsal ve kentsel alanlarda gelişti. Araba yapımcıları, genellikle ahşap ve demir gibi çeşitli malzemeleri kullanarak, engebeli arazilerde seyahat zorluklarına dayanabilecek araçlar üretirdi. Yaptıkları iş sadece işlevsel olmakla kalmaz, aynı zamanda zanaatkârlığın sanatını da yansıtırdı; birçok araba yapımcısı, dekoratif oymalar ve boyamalar gibi estetik detaylarla eserlerine özen gösterirdi. Araba yapımcısının rolü ekonomiyi desteklemede kritik öneme sahipti; çiftçilerin ürünlerini pazara taşımasını ve tüccarların ürünlerini tüketicilere ulaştırmasını sağlayan araçları temin ederdi.
Past · Sanayi Öncesi DönemKurutucuKurutucu rolü, özellikle yünlü kumaşların işlenmesinde tekstil endüstrisi için çok önemliydi. Kurutucular, kumaş yapım sürecinde 'kurutma' olarak bilinen kritik bir adımdan sorumluydu; bu adım kumaşın temizlenmesi ve kalınlaştırılmasını içeriyordu. Bu işlem, genellikle ayak gücüyle veya su gücüyle çalışan bir değirmen kullanılarak su, ısı ve mekanik hareketin birleşimiyle gerçekleştirilirdi. Kurutma işlemi, yağ ve kir gibi safsızlıkları gidermenin yanı sıra liflerin birbirine yapışmasını sağlayarak daha yoğun ve dayanıklı bir kumaş elde edilmesini sağlardı. Kurutucular, dokumacılar ve boyacılarla yakın çalışarak kumaşın üretimin son aşamalarına hazır olmasını sağlardı. Kurutma işlemi emek yoğun olup, kullanılan malzemeler ve teknikler hakkında derin bir anlayış gerektiriyordu; bu da kurutucuyu tekstil ticaretinde saygın bir figür haline getiriyordu.
Past · Tarih Öncesi DönemÇakmak Taşı UstasıÇakmak taşı ustası, çakmak taşı ve diğer taşları alet ve silahlara şekillendirmekle sorumlu yetenekli bir zanaatkârdı; bu uygulama en eski insan toplumlarına kadar uzanır. Bu meslek hayatta kalmak için çok önemliydi çünkü çakmak taşı ustalarının yaptığı aletler avcılık, toplayıcılık ve günlük işler için vazgeçilmezdi. Çakmak taşı işçiliği, taşın malzeme özelliklerinin derinlemesine anlaşılmasını ve keskin kenarlar ile uçlar oluşturmak için gereken teknikleri içerirdi. Usta, taşın istenen şekli alması için taş tokmağı veya başka bir aletle dikkatlice taşın üzerinden kırıntılar koparırdı. Bu süreç sadece fiziksel beceri değil, aynı zamanda ham maddeyle çalışırken nihai ürünü hayal edebilen sanatsal bir göz de gerektirirdi. Çakmak taşı ustaları genellikle gruplar halinde çalışır, tekniklerini ve bilgilerini paylaşır, bu da bölgesel stiller ve alet türlerinin gelişimine katkıda bulunurdu. Üretilen aletler basit el baltalarından karmaşık mızrak uçlarına kadar çeşitlilik gösterir, her biri belirli görevler ve çevreler için tasarlanmıştı. Toplumlar geliştikçe, alet yapım teknikleri de gelişti ve bu da çakmak taşı ustasının rolünün metal işçiliği ve diğer ileri teknolojilere doğru azalmasına yol açtı.
Bu bölümün şirketleri
En büyükler
Britanya Doğu Hindistan Şirketi
Yüzyılın devi, ticaret şirketinden Hindistan'da bölgesel güce dönüşüyor.
Hollanda Doğu Hindistan Şirketi
Hâlâ büyük, ancak zirvesini geçmiş ve imparatorluğunun maliyetiyle giderek daha fazla yük altında.
İngiltere Bankası
1694'te kuruldu. Devletin bankacısı ve kamu borcunda yeni bir piyasanın temeli.
O dönemde yeni
Güney Denizi Şirketi
1711'de tescillendi. Ticaretinden çok 1720 balonu ile ünlü, uyarıcı yeni bir firma.
- Lloyd's
Dünyanın deniz sigortası borsası haline gelen kahvehane piyasası.
Coalbrookdale Tesisleri
1709'dan itibaren Abraham Darby'nin demir işleri, kok kömürü ile eritme ve endüstriyel ölçeğe işaret ediyor.