Yirminci Yüzyıl Ortaları
Frençi
Yirminci Yüzyıl Ortaları içinde yapılmış, teknoloji ve toplumsal değişimle geçerliliğini yitirmiş bir meslek.
Galeri

Frençi mesleği hakkında
Bu sergideki frençi, Amerikan demiryolu işçisi olup, hava frenleri öncesinde ve hala yaygınlaşmakta olduğu uzun yıllar boyunca vagonları çatıdan ve yerden frenleyip bağlayan kişidir. Bağlantı pimi ile vagonların arasına girerdi. El freniyle koşu tahtasına tırmanır ve tren hareket ederken tekerlekleri çevirirdi. Fener ve fren sopası sıradan ekipmandı ve tren yola çıktıktan sonra kuyruk vagonu onun üssüydü. 1890'larda federal güvenlik yasasıyla zorunlu hale gelen Westinghouse hava freni ve otomatik mafsal bağlantısı, bu çatı yürüyüşünü azaltmış ancak mesleği sona erdirmemiştir.
Yerel yük trenleri ve depolar, çatılar sessizleşse bile onlarca yıl boyunca frençiye yerde ihtiyaç duydu. Radyo ve dizel yol uygulaması, mesleğin klasik biçimini sona erdirdi. Daha sonra radyolu bir kondüktör, hava koşullarında vagon üstlerinde olan biri değildi. Eski yöntemin tehlikesi, güvenlik yasası yazılacak kadar ciddiydi ve yaralanma listesi olmadan dürüstçe ifade edilebilir. Bu etiket Amerika Birleşik Devletleri uygulamasını anlatır: çatı, pim ve yer.
Bir Frençinin Günü
Treni Hazırlamak
Depoda vagonları bağlar, frenlerin ve bağlantıların ekibin beklediği gibi olup olmadığını kontrol eder ve kalkış için yerini alırdı. Bağlantı pimi işi onu vagonların arasına sokardı; mafsal bağlantı donanımı değiştirdi ama trenin hazırlanması gerektiği gerçeğini değiştirmedi. Kondüktör vagonların sırasını verirdi.
Hareket Halinde
Tren hareket ettikten sonra sinyalleri tren boyunca iletir ve hava frenleri yaygınlaşmadan önce çatılara çıkarak el frenlerini ayarlar veya serbest bırakırdı. Hava koşulları koşu tahtasının ne kadar kötü olduğunu belirlerdi. Makinist yüzleri değil fenerleri görürdü ve kaçırılan sinyal kaçırılan bir duraktı.
İstasyonda
Durak, daha fazla bağlama, hat değiştirme veya tren işini yaparken vagonları eğimde tutmak için fren ayarlamayı gerektirirdi. Kondüktör ve eğer ekipte iki frençi varsa diğer frençi ile koordinasyon sağlardı. Halk trenin sadece beklediğini düşündüğünde yer oldukça yoğundu.
Depoya Giriş
Uzak uçta treni parçalamaya veya çevirmeye yardım eder, sonra ekiple rapor verirdi. Ücret, o dönemde geçerli anlaşmaya göre yolculuk veya günlük olarak ödenirdi. Bir sonraki görev farklı bir tonaj ve aynı çatı, pim veya yer işi olabilir, on yıla bağlı olarak değişirdi.
Sonrasında gelen
Westinghouse frenleri, adamları vagon çatılarından indirdi. Radyo ve küçük dizel ekipleri, klasik işin kalanını aldı.
Ardıllık sayfasıİlgili kayıtlar
Lokomotif Ateşçisi
Lokomotif ateşçisi, buharlı bir motorun ikinci kişisiydi; mühendisin treni kullanırken ateşi besleyen ve kazanı izleyen kişiydi. Kömür yakan bir motorda bu, bir kürek, bir ateş kutusu kapısı ve tembel bir ateşi düşen buharla cezalandıran bir ayaklık anlamına geliyordu. Yağ yakan bir motorda ise besleme bir vana ve alevdi ve su ile basınç takibi devam ediyordu. Su göstergesi, enjektör ve ölçer, kürekle birlikte onun araçlarıydı. O, motor ekibinin yarısıydı, bir yolcu ya da depo temizleyicisi değildi. Bu sergi o buharlı ateşçidir. Amerikan demiryolları 1940'lar ve 1950'ler boyunca dizel motorlara geçti ve 1960'ların başında ana hat buhar motorlarını büyük ölçüde bitirdi. British Rail ana hat buhar motorlarını 1968'de sonlandırdı. Bazı anlaşmalar, dizel ekiplerinde ikinci bir kişiyi korudu, ancak o ateşi beslemedi ya da kazanla ilgilenmedi. Etiket ateşin bittiği yerde durur. Depo manevra motorları ve şube motorları aynı cam takibini kullandı.
Pullman Görevlisi
Pullman görevlisi, Amerika Birleşik Devletleri'nde Pullman yataklı vagonlarda görevli kişiydi. Yatakları hazırlar, çarşaf ve vagonu temiz tutar, bagajları taşır, yolcuları uyandırır ve yolculuk programı devam ettiği sürece görevde kalırdı. Şirket, bu pozisyon için siyahi erkekleri işe alma politikası uyguladı ve iş, Siyah Amerika'da en bilinen hizmet işleri arasında yer aldı: becerikli, halka açık ve sıkı kurallara bağlıydı. Bahşişler hoş bir ekstra değil, ücretin büyük bir parçasıydı çünkü maaş düşük tutuluyordu ve işi yapanlar bu düzenlemeyi bir şikayet olarak dile getirdi. Philip Randolph ve 1925'te kurulan ve 1937'de tanınan Brotherhood of Sleeping Car Porters, onur ve ücreti sözleşmeye bağladı. Bazı vagonlarda çalışan hizmetçiler, genellikle Siyah kadınlar, ayrı bir sınıftı ve bu etiket onları görevlilerin unvanına dahil etmez. O zamanlar gece trenleri azalmaya başladı. Pullman'ın işletme işi üretimden ayrıldıktan sonra, vagonlar demiryollarına geçti ve 1960'ların sonlarında çoğu hatta ortadan kalktı. Sergi, görevliden ödünç bir ağız olmadan sade bir dille bahseder.
Başka kayıtlara bak
The Jobs Museum'daki geçmiş ve gelecek mesleklerin tamamı.