Yirminci Yüzyıl Ortaları
Pullman Görevlisi
Yirminci Yüzyıl Ortaları içinde yapılmış, teknoloji ve toplumsal değişimle geçerliliğini yitirmiş bir meslek.
Galeri

Pullman Görevlisi mesleği hakkında
Pullman görevlisi, Amerika Birleşik Devletleri'nde Pullman yataklı vagonlarda görevli kişiydi. Yatakları hazırlar, çarşaf ve vagonu temiz tutar, bagajları taşır, yolcuları uyandırır ve yolculuk programı devam ettiği sürece görevde kalırdı. Şirket, bu pozisyon için siyahi erkekleri işe alma politikası uyguladı ve iş, Siyah Amerika'da en bilinen hizmet işleri arasında yer aldı: becerikli, halka açık ve sıkı kurallara bağlıydı. Bahşişler hoş bir ekstra değil, ücretin büyük bir parçasıydı çünkü maaş düşük tutuluyordu ve işi yapanlar bu düzenlemeyi bir şikayet olarak dile getirdi.
Philip Randolph ve 1925'te kurulan ve 1937'de tanınan Brotherhood of Sleeping Car Porters, onur ve ücreti sözleşmeye bağladı. Bazı vagonlarda çalışan hizmetçiler, genellikle Siyah kadınlar, ayrı bir sınıftı ve bu etiket onları görevlilerin unvanına dahil etmez. O zamanlar gece trenleri azalmaya başladı. Pullman'ın işletme işi üretimden ayrıldıktan sonra, vagonlar demiryollarına geçti ve 1960'ların sonlarında çoğu hatta ortadan kalktı. Sergi, görevliden ödünç bir ağız olmadan sade bir dille bahseder.
Bir Pullman Görevlisinin Günlük Yaşamı
Biniş
Yolculardan önce vagonda olur, çarşafları, suyu ve girişteki basamak kutusunu kontrol ederdi. Diyagramdaki isimler ona kimin bir bölümü, küçük odası veya yatak odası olduğunu söylerdi. Bagaj, tüm yolculuk boyunca hatırlaması gereken bir sırayla vagona alınırdı.
Vagonu hazırlamak
Akşamları üst ve alt yatakları hazırlar, bunu yaparken koridorun akışını sağlar ve ayakkabılar dışarıda bırakılmışsa fırçalar ve gösterişsizce yerine koyardı. Vagon hazır hissettirmeli, hazırlayan emeği göstermek zorunda değildi.
Gece boyunca
Tren çalışırken çağrıya hazır kalır, zili yanıtlar, tuvaleti gözetir ve her yolcuyu istenen saatte uyandırırdı. Uyuyabilirse kısa ve yolcunun yatağı olmayan bir yerde olurdu. Geceyi konforu değil, tarifesi belirlerdi.
Terminalde
Yolculuk sonunda yolcuları uğurlar, çarşafları teslim eder ve vagonu rapor ederdi. Bahşişler o zaman sayılırdı; yaşamın büyük ve belirsiz bir parçasıydı ve sendika bunu düşük ücret için bir sebep olarak kabul etmezdi. Sonraki diyagram aynı hafta farklı bir tren olabilir.
Sonrasında gelen
Gece Pullman hizmeti, yolcu treniyle birlikte azaldı. 1925'te kurulan ve 1937'de tanınan Birlik, organize ettiği vagonlardan daha uzun yaşadı.
Ardıllık sayfasıİlgili kayıtlar
Frençi
Bu sergideki frençi, Amerikan demiryolu işçisi olup, hava frenleri öncesinde ve hala yaygınlaşmakta olduğu uzun yıllar boyunca vagonları çatıdan ve yerden frenleyip bağlayan kişidir. Bağlantı pimi ile vagonların arasına girerdi. El freniyle koşu tahtasına tırmanır ve tren hareket ederken tekerlekleri çevirirdi. Fener ve fren sopası sıradan ekipmandı ve tren yola çıktıktan sonra kuyruk vagonu onun üssüydü. 1890'larda federal güvenlik yasasıyla zorunlu hale gelen Westinghouse hava freni ve otomatik mafsal bağlantısı, bu çatı yürüyüşünü azaltmış ancak mesleği sona erdirmemiştir. Yerel yük trenleri ve depolar, çatılar sessizleşse bile onlarca yıl boyunca frençiye yerde ihtiyaç duydu. Radyo ve dizel yol uygulaması, mesleğin klasik biçimini sona erdirdi. Daha sonra radyolu bir kondüktör, hava koşullarında vagon üstlerinde olan biri değildi. Eski yöntemin tehlikesi, güvenlik yasası yazılacak kadar ciddiydi ve yaralanma listesi olmadan dürüstçe ifade edilebilir. Bu etiket Amerika Birleşik Devletleri uygulamasını anlatır: çatı, pim ve yer.
Lokomotif Ateşçisi
Lokomotif ateşçisi, buharlı bir motorun ikinci kişisiydi; mühendisin treni kullanırken ateşi besleyen ve kazanı izleyen kişiydi. Kömür yakan bir motorda bu, bir kürek, bir ateş kutusu kapısı ve tembel bir ateşi düşen buharla cezalandıran bir ayaklık anlamına geliyordu. Yağ yakan bir motorda ise besleme bir vana ve alevdi ve su ile basınç takibi devam ediyordu. Su göstergesi, enjektör ve ölçer, kürekle birlikte onun araçlarıydı. O, motor ekibinin yarısıydı, bir yolcu ya da depo temizleyicisi değildi. Bu sergi o buharlı ateşçidir. Amerikan demiryolları 1940'lar ve 1950'ler boyunca dizel motorlara geçti ve 1960'ların başında ana hat buhar motorlarını büyük ölçüde bitirdi. British Rail ana hat buhar motorlarını 1968'de sonlandırdı. Bazı anlaşmalar, dizel ekiplerinde ikinci bir kişiyi korudu, ancak o ateşi beslemedi ya da kazanla ilgilenmedi. Etiket ateşin bittiği yerde durur. Depo manevra motorları ve şube motorları aynı cam takibini kullandı.
Başka kayıtlara bak
The Jobs Museum'daki geçmiş ve gelecek mesleklerin tamamı.