Viktorya Dönemi
Hansom Taksi Sürücüsü
Viktorya Dönemi içinde yapılmış, teknoloji ve toplumsal değişimle geçerliliğini yitirmiş bir meslek.
Galeri

Hansom Taksi Sürücüsü mesleği hakkında
Joseph Hansom, 1834'te alçak, iki tekerlekli taksisini patentledi ve bu taksiyi kullanan sürücü, Viktorya sokaklarının ayırt edici figürlerinden biri oldu. Önden değil, bir koçman gibi oturmazdı. Arkada, çatının üzerinde yüksek bir yerde oturur ve yolcu bölümünün üzerinden geçen dizginlerle sürerdi. Yolcular, büyük tekerleklerin arasında alçakta oturur, iyi bir manzaraya sahip olur ve onları süren adamla neredeyse hiç konuşmazlardı.
Taksi hızlı, dengesiz ve eski hackney koçmanına tehdit oluşturacak kadar ucuzdu. Sürücüler aracı ve çoğunlukla atı bir işverenden kiralar ve yasal ücret ile günlük masraflar arasındaki farkla geçinirlerdi. Meslek gürültülü, rekabetçi ve sıkı düzenlemeliydi. Tarifeyi bilmeyen ya da uzun yolu tercih eden bir sürücü, binlerce gazete paragrafının kötü adamı olurdu.
Bir Hansom Taksi Sürücüsünün Günü
Durak öncesi
Gün bir ahırda başlar. Sürücü, ayakkabıları, koşum takımlarını ve iki büyük tekerleği kontrol eder, çünkü hansomda gevşek bir lastik küçük bir tamir değildir. Atı besler ve taksiyi bir istasyon, otel veya tiyatro yakınındaki bir durağa götürür.
Durakta
Duraklar kuyruklanır ve tartışılır. Tren istasyonları en değerli duraktır. Sırasını bekler, yolcu ücretini sorunca söyler ve at yorgun olduğunda tarifeye uymayan yolculukları reddeder.
Sürüş
Yüksek koltuktan diğer trafiklerin üzerinden görebilir ve yolcuların söylediklerini pek duymaz. Dizginler çatının üzerinden geri gelir. Köşeler dikkatle alınır. Hansom hızlıdır ve gösteriş yaparsa devrilebilir.
Ahıra dönüş
Vardiya sonunda atı sulandırır, sonra günün kazancını sayar. İşverenin kirası en baştan düşülür. Kalan maaştır ve bazı günler atın yediğinden az olabilir.
Sonrasında gelen
İki tekerlekli hansom, atı kaybedip sürücüyü koruyan benzinli taksiyle değiştirildi.
Ardıllık sayfasıİlgili kayıtlar
Kömür Yükleyicisi
Kömür, Londra'ya kömür gemileriyle gelir ve sepetlere bırakılırdı. Bir kömür yükleyicisi, bir ekibin içinde durur ve bu sepetleri, adamların bir iskeleden atlayarak kullandığı kamçı, makara ve ip yardımıyla ambarın dışına çekerdi. Bu, hidrolik vinçler ve boşaltma makineleri öncesinde limanda kömür gemisi boşaltmanın standart yoluydu. Ekip gemi tarafından kiralanır, ton başına ücret alır ve genellikle adamların ücretini almadan önce kendi payını alan bir meyhaneci tarafından kontrol edilirdi. Parlamento durumu fark etti. 1843 Kömür Yükleyicileri Yasası, ekiplerin sırayla çağrılmasını sağlayan bir kayıt ofisi kurdu ve meyhanecinin iş üzerindeki kontrolü kırıldı. Ancak yasa mesleği kurtarmadı. Buharlı vinçler ve ardından vagonu doğrudan bir bargaya boşaltan hidrolik kömür boşaltma makineleri, onların yerini aldı.
Kayıkçı
Londra yeterince köprü inşa etmeden önce, Thames sokağın kendisiydi. Bir kayık, her iki ucu da sivri, hafif bir kürek teknesiydi ve onu kiralayan kayıkçı, bir kişinin bir iskeleden diğerine geçiş yoluydu. Su Adamları Şirketi ona lisans verirdi. İskelenin önünde bekler, müşteri çağırır ve o saatte gelgit ne yapıyorsa yolcuyu kürekle taşırdı. Bu iş şirketten daha eskidir ve ilk köprülerden sonra da devam etti, çünkü bir köprüde ücret ve tırmanış olması her zaman bir tekneden daha iyi değildi. Buharlı gemiler ve daha fazla köprü işi bitirdi. Kalan adamlar, henüz tünel veya iskele onları gereksiz kılmamış yerlerde feribotçuluk yapan daha az yoğun bir ticarette su adamı oldular.
Başka kayıtlara bak
The Jobs Museum'daki geçmiş ve gelecek mesleklerin tamamı.