The Jobs Museum

Viktorya Dönemi

Çivi Ustası

Viktorya Dönemi içinde yapılmış, teknoloji ve toplumsal değişimle geçerliliğini yitirmiş bir meslek.

Featured image showing Çivi Ustası - extinct profession from Viktorya Dönemi
Image

Çivi Ustası mesleği hakkında

Black Country'de bir çivi ustası, evdeki bir ocakta çivileri tek tek yapardı. Fogger'dan alınan çubuk demir, ısıtılır, sivriltilir, kesilir ve başı yapılırdı; genellikle küçük bir elin arkasına daha ağır bir darbe vurmak için ayakla çalışan oliver altında. Dudley, Sedgley, Gornal, Lye, Halesowen ve Bromsgrove'a doğru olan atölyeler bu ocaklarla doluydu. Sayım binlikti. Çubuğu temin eden fogger, çivileri geri alır ve anlaşmadaki her iki fiyat da aile parayı görmeden önce düşülürdü. Bu, fabrika zili değil, evin de yaşadığı oda olan bir dış işti.

On dokuzuncu yüzyılın başlarından itibaren makineyle sacdan kesilen kesme çiviler, yaygın dövme çivinin fiyatını düşürdü. 1880'ler ve 1890'larda miktar olarak ucuz olan tel çiviler, kalan fiyatı yok etti. 1840'ların çocuk işçiliği soruşturmaları için muhabirler, çubuğu ısıtan veya küçük çivinin başını yapan çocukların uzun günler çalıştığı tüm aileleri blokta buldu. Raporlar saatleri ve fiyatları listeler. At çivileri ve birkaç özel tür, genel çiviler gittikten sonra el işi olarak kaldı. Sıradan bir marangoz çantasındaki çivi makine çivisi olmuştu ve ocak buna karşı satış yapamazdı.

Bir Çivi Ustasının Günlük Yaşamı

Fogger'dan çubuk

Hafta, çivileri de satın alan fogger'dan alınan çubuk demirle başlardı ve o çubuğun fiyatı henüz yapılmamış sayımın borcuydu. Aile, yapmaları gerekeni ayırırdı: yaygın çiviler veya fogger'ın hala alacağını söylediği bir boyut. Çubuk olmadan iş yoktu ve fogger olmadan genellikle çubuk yoktu; bu yüzden ev onun fiyatlarına bağlı kalırdı.

Ocakta

Ocak körüklenir ve çubuk birkaç santim ısıtılırdı; bir işçi boşluğu sivriltip keserken aynı eller veya başka bir çift baş yapmak için ocağa dönerdi. Ayağıyla vurulan oliver, daha ağır darbelerde kol işini biraz azaltırdı. Yeterince büyük çocuklar çubukları ısıtır veya en küçük boyutların başını yapardı ve onların saatleri ailenin saatleriydi, sabahın erken saatlerinden öğleden sonra ve sonrasına kadar.

Binlik sayım

Çiviler soğurken sayılırdı, çünkü ödeme binlik üzerinden yapılırdı ve yanlış sayım fogger'ın demeti kesme şansıydı. Farklı boyutlar ayrı tutulurdu, karışık teslimat bozuk sayılırdı. İşin doğal bir öğleden sonra sonu yoktu, çubuk bitince veya ocak sürdürülemez hale gelince dururdu.

Fogger'a geri dönüş

Demetler geri taşınır ve çıkan çubukla tartılırdı; fogger'ın fiyatı, demirin fiyatı çıkarıldıktan sonra evin aldığı miktardı. Orta Viktorya dönemlerinde bu kalan genellikle ailenin haftalık birkaç şiliniydi. Eğer bir boyut satılamazsa, o çiviler az veya hiç kazandırmazdı, oysa çubuk ve saatler zaten harcanmıştı.

Sonrasında gelen

Evde yapılan el işçiliği çiviler, makineyle kesilen veya çekilen çivilerin fiyatına yetişemedi.

Ardıllık sayfası

İlgili kayıtlar

Yirminci Yüzyılın Başları

Zincirci

Cradley Heath'te ve Old Hill ile komşu kasabalardaki küçük zincir sokaklarında zincir, halka halka dövülürdü. Bir kadın kısa bir demir çubuğu sivriltir, önceki halkadan geçirir ve arka bahçedeki bir dükkanda, yüz ağırlıkla ödenen bir dolly dükkanında bick üzerinde birleşme yerini kaynak yapardı. Bu küçük işti: sıradan zincir, köpek zinciri, daha hafif boyutlar. Ağır kablo, daha büyük dükkânlarda erkeklerin işiydi. 1910'dan önce arka bahçe pazarlığı sömürücüydü. Bir kadın sabahın erken saatlerinden akşama kadar ocakta çalışabilir ve haftalık beş ya da altı şilin kazanabilirdi, yanında öğrenen kızlar ise bu ağırlığın daha küçük bir payını alırdı. Mary Macarthur ve Ulusal Kadın İşçileri Federasyonu, 1910 zincirci grevini yönetti; böylece işverenler, 1909 Ticaret Kurulları Yasası kapsamında Zincir Ticaret Kurulu'nun belirlediği saat başı iki buçuk peni asgari ücreti gerçekten ödemek zorunda kaldılar. Grev başarılı oldu. Ücret için bir taban oluşturdu. Ancak sıradan zincirin yapılma biçimi olarak arka bahçe çekici yöntemini korumadı. Makine yapımı zincir ve ardından fabrikalardan kaynaklı zincir, yasal el işçiliği ücretinden daha ucuza sıradan halkaları sağladı. Kadınlar açlık ücretini durdurmuştu. Yirminci yüzyılın başlarında pazar, büyük siparişleri fabrikaya götürdü ve eski ev atölyeleri azaldı.

Kaydı gör
Sanayi Devrimi

El Dokuma Dokumacısı

El dokuma dokumacısı evde çalışırdı. Dokuma tezgahı genellikle pamuk ipliklerinin kopmaması için nemli tutulan bir kır evinin odasında dururdu ve dokumacı saatte birkaç inç atkı atar ve tokmakla döverdi. İplik, bir eğirme fabrikasından veya yün tüccarından bir aracı vasıtasıyla gelirdi. Bitmiş uzunluk, ölçülmek, incelenmek ve parça başı ödeme yapılmak üzere bir depoya geri gönderilirdi. Lancashire pamuk köyleri, 1790'ların patlama döneminde bu işin merkeziydi. Batı Ülkesi'nde, Frome ve Trowbridge çevresinde ve Batı Riding'de yün dokumacıları da aynı anlaşmayla yaşardı: tezgah ve oda ailenindi ve kumaş, ipliği sağlayan tüccara aitti. Çöküş, makinelere nefret eden adamların karikatürü değil, parça başı ücretin çöküşüydü. 1790'ların sonlarında haftada neredeyse bir pound kazanan bir pamuk dokumacısı, 1830'ların parlamento kayıtlarında, aynı tezgahta daha uzun bir hafta için genellikle birkaç şilin kazanmaktaydı. Edmund Cartwright tarafından 1780'lerde ham haliyle patentlenen ve 1810'lardan itibaren Lancashire'da pratik hale gelen güç tezgahları, 1840'larda sıradan pamuklarda yaygınlaştı ve ardından yün fabrikaları da takip etti. Bazı kalabalıklar tezgahları kırdı. Çoğu dokumacı yapmadı. Daha uzun saatler çalıştılar, parlamento'dan yasal bir asgari ücret talep ettiler, reddedildiler ve depo fiyatı yaşamaya yetmeyecek kadar düştüğünde işi kaybettiler.

Kaydı gör

Başka kayıtlara bak

The Jobs Museum'daki geçmiş ve gelecek mesleklerin tamamı.