Şirket
DevralınmışCoalbrookdale Tesisleri
Coalbrookdale · 1709 – 1929
Şirket 1929'da daha büyük bir dökümhane grubuna geçti. Vadi şimdi Ironbridge Boğazı Müzesi.
1709'da Quaker demir ustası Abraham Darby, Shropshire'daki Coalbrookdale'de demir cevherini kokla eritmeyi başardı. Odun kömürü, fırının nerede durabileceğini sınırlıyordu çünkü ağaçlar tükeniyordu. Kömür, koka dönüştüğünde böyle bir sorun yoktu. Fırın büyüyebilirdi.
Tesisler önce tencereler, sonra parçalar, 1779'da ise dökme demirden yapılmış ilk büyük köprü olan Demir Köprü'nün kaburgalarını döktü. Bir vadi, fırınlar, dövme atölyeleri ve levha yollarıyla tek bir malzeme etrafında organize edilmiş bir peyzaj haline geldi.
Bir işveren olarak fırın
Bir kok fırını sezon için durmaz. Dolduruculara, bekçilere, dökümcülere ve cevher getiren ve tencereleri götüren arabacılara ihtiyaç duyar. Darby'nin torunları Coalbrookdale Şirketi'ni aile şirketi olarak yönetti ve demiri, bir yün kasabasının kumaşı bildiği gibi bilen yerel bir işgücünü eğitti. İşler sıcaktı, beceriklidir ve sahaya bağlıydı. Bir fırını eve götürmezsiniz.
Şirketten müzeye
Şirket Darby'lerden çok sonra da devam etti ve 1929'da Allied Ironfounders'a katıldı. Tarihi sahadaki üretim sonraki on yıllarda sona erdi. Demir Köprü ve fırınlar şimdi Ironbridge Gorge Müzesi, şirketin ödemek için kullandığı işi sergileyen bir yer. Bu katalogdaki az sayıda firma kendi sergisi olarak sona erer. Bu firma öyle oldu.
Örgütlediği iş
- Fırın bekçisi
- Dökümcü
- Kalıpçı
- Arabacı
Kayıtlarda
Bu kuruluşla ilişkilendirilen meslekler.
Past · Orta Çağ DönemiKömürcüKömürcü, ormanın kömürcüsü, bir kömür madencisi değildi. Ağaçlık alandan odunları bir yığın halinde üst üste dizer, saman, çim ve toprakla örter ve alev yerine duman çıkacak şekilde yakardı. Çok fazla hava olursa yığın kül olurdu ve kimse onu satın almazdı. Çok az hava olursa odunlar yarı ham kalırdı. Yığının yanında bir kulübede bazen birkaç gün kalır, dumanın rengini değiştirirken havalandırmaları açıp kapar ve parlak bir nokta kaçmadan önce yığındaki sızıntıları taze bir toprak parçasıyla kapatırdı. Yığın soğuduğunda siyah kömürü tırmıkla çıkarır ve fırın, barut değirmeni veya mangal için torbalardı.
Weald, Forest of Dean, Wyre ve yüzlerce küçük ormanda ağaçlar yıllık döngülerle kesilirdi, böylece büyük kereste ağaçları değil, alt ağaçlar ona odun sağlardı. Bu zanaat, Orta Çağ orman geleneklerinden 19. yüzyıl sonlarına kadar devam etti; Abraham Darby'nin kok kömürü fırınları beslemeye başlamasından sonra bile. Mineral kömür ev ocaklarını aldı. Kok, sıradan yüksek fırını aldı. 19. yüzyılda kapalı reaktörler demir kaplarda odunu karbonlaştırdı ve katran ile asidi daha ucuz kömürle birlikte topladı. Ormandaki yığın bu fiyatla rekabet edemedi. Son kömürcüler artık sadece şerbetçiotu kurutma fırınları, mangallar ve birkaç özel zanaat için kömür sağlıyor, bir zamanlar ormanları dumanlandıran demir fabrikaları için değildi.
Past · Viktorya DönemiÇivi UstasıBlack Country'de bir çivi ustası, evdeki bir ocakta çivileri tek tek yapardı. Fogger'dan alınan çubuk demir, ısıtılır, sivriltilir, kesilir ve başı yapılırdı; genellikle küçük bir elin arkasına daha ağır bir darbe vurmak için ayakla çalışan oliver altında. Dudley, Sedgley, Gornal, Lye, Halesowen ve Bromsgrove'a doğru olan atölyeler bu ocaklarla doluydu. Sayım binlikti. Çubuğu temin eden fogger, çivileri geri alır ve anlaşmadaki her iki fiyat da aile parayı görmeden önce düşülürdü. Bu, fabrika zili değil, evin de yaşadığı oda olan bir dış işti.
On dokuzuncu yüzyılın başlarından itibaren makineyle sacdan kesilen kesme çiviler, yaygın dövme çivinin fiyatını düşürdü. 1880'ler ve 1890'larda miktar olarak ucuz olan tel çiviler, kalan fiyatı yok etti. 1840'ların çocuk işçiliği soruşturmaları için muhabirler, çubuğu ısıtan veya küçük çivinin başını yapan çocukların uzun günler çalıştığı tüm aileleri blokta buldu. Raporlar saatleri ve fiyatları listeler. At çivileri ve birkaç özel tür, genel çiviler gittikten sonra el işi olarak kaldı. Sıradan bir marangoz çantasındaki çivi makine çivisi olmuştu ve ocak buna karşı satış yapamazdı.
Past · Georgian DönemiÇukur Testercisiİki adam ve bir uzun testere, kalas parçasını tahtalara dönüştürürdü. Üst testercisi kütüğün üzerinde durur, çakmak çizgisi çizmeli ve bıçağı yönlendirirdi. Çukurda duran kişi ise meşe, karaağaç veya ladin boyunca testereyi aşağı çekerek tozun üzerine düşmesini sağlardı. Demir kelepçeler kalas parçasını tutardı. Ahşap takozlar yarığın sıkışmasını önlerdi. Kraliyet tersanesinde çukur ya kazılmış bir çukur ya da yükseltilmiş bir beşik olurdu; kırsal tersanelerde ise ağaçların kesildiği yerde açılırdı. Düz bir ladin sabah içinde kesilebilirdi. Bir gemi yapımcısı için eğri ve inatçı olan pusula kerestesi günün geri kalanını alır ve fiyatı artırırdı.
On yedinci yüzyıldan on dokuzuncu yüzyıl ortalarına kadar bu çift, İngiltere'deki ev marangozları ve tersanelere kereste sağladı ve aynı çukur, kütüklerin olduğu ancak değirmenin olmadığı sömürge kereste kasabalarında da kazıldı. Bazı bölgelerde su gücüyle çalışan testereler zaten vardı, ancak bir tüccar kereste indirdiği her yerde bir çukur kurulabilirdi ve İngiliz tersaneleri işi bırakmakta yavaştı. Üst testercisinin adı, işte ilk sırada duran kişi için günlük dile bile geçti. Çukurun sonunu getiren, keresteyi daha hızlı kesen ve tahtaları daha ucuza satan buharlı testere değirmenleriydi. Çukurlar ilanla kapatılmadı. İnşaatçılar değirmende kesilmiş kereste satın aldı ve yüz ayaklık pazarlık sona erdi.
Zaman çizelgesinde
İlgili
- Boulton & WattDağılmış