Sanayi Devrimi
El Dokuma Dokumacısı
Sanayi Devrimi içinde yapılmış, teknoloji ve toplumsal değişimle geçerliliğini yitirmiş bir meslek.
Galeri

El Dokuma Dokumacısı mesleği hakkında
El dokuma dokumacısı evde çalışırdı. Dokuma tezgahı genellikle pamuk ipliklerinin kopmaması için nemli tutulan bir kır evinin odasında dururdu ve dokumacı saatte birkaç inç atkı atar ve tokmakla döverdi. İplik, bir eğirme fabrikasından veya yün tüccarından bir aracı vasıtasıyla gelirdi. Bitmiş uzunluk, ölçülmek, incelenmek ve parça başı ödeme yapılmak üzere bir depoya geri gönderilirdi. Lancashire pamuk köyleri, 1790'ların patlama döneminde bu işin merkeziydi. Batı Ülkesi'nde, Frome ve Trowbridge çevresinde ve Batı Riding'de yün dokumacıları da aynı anlaşmayla yaşardı: tezgah ve oda ailenindi ve kumaş, ipliği sağlayan tüccara aitti.
Çöküş, makinelere nefret eden adamların karikatürü değil, parça başı ücretin çöküşüydü. 1790'ların sonlarında haftada neredeyse bir pound kazanan bir pamuk dokumacısı, 1830'ların parlamento kayıtlarında, aynı tezgahta daha uzun bir hafta için genellikle birkaç şilin kazanmaktaydı. Edmund Cartwright tarafından 1780'lerde ham haliyle patentlenen ve 1810'lardan itibaren Lancashire'da pratik hale gelen güç tezgahları, 1840'larda sıradan pamuklarda yaygınlaştı ve ardından yün fabrikaları da takip etti. Bazı kalabalıklar tezgahları kırdı. Çoğu dokumacı yapmadı. Daha uzun saatler çalıştılar, parlamento'dan yasal bir asgari ücret talep ettiler, reddedildiler ve depo fiyatı yaşamaya yetmeyecek kadar düştüğünde işi kaybettiler.
El Dokuma Dokumacısının Günlük Yaşamı
Çözgüyü germe
Yeni bir parçanın sabahı çözgüyle başlardı: çözgü alınır, uçlar eski başlığa veya kirişe bağlanır ve taze bir sayım istenen yerde tarak geçirilirdi. Kenar düzgün değilse birkaç deneme atkısı atılır ve tekrar çıkarılırdı. Pamuk evleri, kuru bir çözgünün kopması ve her kopan ucun parça başı ücretin karşılamayacağı zaman kaybı olacağı için odayı kasıtlı olarak nemli tutardı.
Günün dokuması
Ağ gerçekten başladıktan sonra iş, saatlerce atkı ve tokmak ritminden oluşurdu, gevşek bir iplik veya atlanmış bir atkı için dikkatli izlenirdi. Düz bir kaliko, ince taraklı veya kareli kumaştan daha hızlı büyürdü, bu yüzden depo fiyatının farklı olması beklenirdi ve kötü yıllarda genellikle yeterince farklı olmazdı. Çocuklar, dokumacının yerinden kalkmaması için tezgahın yanında makara sarardı.
Hatalar ve uzunluk
Kopmuş uçlar, depo tarafından indirime neden olacak bir hata sırası bırakılmadan, oluşur oluşmaz tamir edilirdi. Dokumacı ölçmeye devam ederdi çünkü ödeme sipariş edilen uzunluk içindi ve kısa bir parça tezgah başında tartışmaya yol açardı. 1830'larda o uzunluk, ne kadar temiz olursa olsun, haftalık sadece birkaç şilin değerinde olabilirdi.
Depoya teslim
Bitmiş parça kesilir, katlanır ve genellikle yürüyerek, ipliği veren aracının deposuna tartılmak, ölçülmek ve incelenmek üzere götürülürdü. Hatalar için indirimler fiyat üzerinden düşülür ve para verilmeden önce yapılırdı, ve ev çalışmaya devam edecekse aynı ziyarette yeni çözgü eve alınırdı. Ücreti tartışan bir dokumacı yine de iplikle eve giderdi çünkü başka bir yerde bir kır evi parçası satacak yer yoktu.
Sonrasında gelen
Ev tipi tezgah, bir değirmendeki güç tezgahı tarafından alt edildi ve dokuyucunun fiyatı düştü.
Ardıllık sayfasıİlgili kayıtlar
Çivi Ustası
Black Country'de bir çivi ustası, evdeki bir ocakta çivileri tek tek yapardı. Fogger'dan alınan çubuk demir, ısıtılır, sivriltilir, kesilir ve başı yapılırdı; genellikle küçük bir elin arkasına daha ağır bir darbe vurmak için ayakla çalışan oliver altında. Dudley, Sedgley, Gornal, Lye, Halesowen ve Bromsgrove'a doğru olan atölyeler bu ocaklarla doluydu. Sayım binlikti. Çubuğu temin eden fogger, çivileri geri alır ve anlaşmadaki her iki fiyat da aile parayı görmeden önce düşülürdü. Bu, fabrika zili değil, evin de yaşadığı oda olan bir dış işti. On dokuzuncu yüzyılın başlarından itibaren makineyle sacdan kesilen kesme çiviler, yaygın dövme çivinin fiyatını düşürdü. 1880'ler ve 1890'larda miktar olarak ucuz olan tel çiviler, kalan fiyatı yok etti. 1840'ların çocuk işçiliği soruşturmaları için muhabirler, çubuğu ısıtan veya küçük çivinin başını yapan çocukların uzun günler çalıştığı tüm aileleri blokta buldu. Raporlar saatleri ve fiyatları listeler. At çivileri ve birkaç özel tür, genel çiviler gittikten sonra el işi olarak kaldı. Sıradan bir marangoz çantasındaki çivi makine çivisi olmuştu ve ocak buna karşı satış yapamazdı.
Agoranomos
Agoranomos, özellikle Atina gibi şehir devletlerinde, antik Yunanistan'ın hareketli pazar yerlerinde önemli bir figürdü. Bu rol, modern zamanlarda bir pazar denetçisi veya müfettişi görevine benzerdi ve agora olarak bilinen, ticaretin, siyasetin ve sosyal etkileşimin geliştiği merkezi kamusal alanın faaliyetlerini denetlemekten sorumluydu. Agoranomos, ticaretin adil bir şekilde yürütülmesini, tartı ve ölçülerin doğru olmasını ve satıcıların ticareti düzenleyen yasalara uymasını sağlardı. Pazar yerinde düzen ve dürüstlüğün korunmasında kritik bir rol oynardı; bu da şehir devletinin ekonomik sağlığı için hayati öneme sahipti. Düzenleyici görevlerin yanı sıra, Agoranomos, sahtekâr tüccarlara para cezası verme ve yanlış beyanla satılan mallara el koyma yetkisine de sahipti. Bu pozisyon, yerel yasalar ve ticaret uygulamaları hakkında derin bir anlayış ile hem tüketicileri hem de dürüst tüccarları korumak için güçlü bir adalet duygusu gerektiriyordu. Agoranomos genellikle kamu yararının koruyucusu olarak görülürdü ve agoranın canlı ve güvenilir bir etkinlik merkezi olarak kalmasını sağlardı.
Başka kayıtlara bak
The Jobs Museum'daki geçmiş ve gelecek mesleklerin tamamı.