
Meslek
Atölye
Ahşap, demir, oklar, çiviler, tekerlekler ve yontulmuş bir kenar.
Bir atölye kendi aletlerine sahipti ve bitmiş bir şey satardı. Fabrika ve ateşli silah müşteriyi aldı.
Bu meslekte
8
Past · Tarih Öncesi DönemÇakmak Taşı UstasıÇakmak taşı ustası, çakmak taşı ve diğer taşları alet ve silahlara şekillendirmekle sorumlu yetenekli bir zanaatkârdı; bu uygulama en eski insan toplumlarına kadar uzanır. Bu meslek hayatta kalmak için çok önemliydi çünkü çakmak taşı ustalarının yaptığı aletler avcılık, toplayıcılık ve günlük işler için vazgeçilmezdi. Çakmak taşı işçiliği, taşın malzeme özelliklerinin derinlemesine anlaşılmasını ve keskin kenarlar ile uçlar oluşturmak için gereken teknikleri içerirdi. Usta, taşın istenen şekli alması için taş tokmağı veya başka bir aletle dikkatlice taşın üzerinden kırıntılar koparırdı. Bu süreç sadece fiziksel beceri değil, aynı zamanda ham maddeyle çalışırken nihai ürünü hayal edebilen sanatsal bir göz de gerektirirdi. Çakmak taşı ustaları genellikle gruplar halinde çalışır, tekniklerini ve bilgilerini paylaşır, bu da bölgesel stiller ve alet türlerinin gelişimine katkıda bulunurdu. Üretilen aletler basit el baltalarından karmaşık mızrak uçlarına kadar çeşitlilik gösterir, her biri belirli görevler ve çevreler için tasarlanmıştı. Toplumlar geliştikçe, alet yapım teknikleri de gelişti ve bu da çakmak taşı ustasının rolünün metal işçiliği ve diğer ileri teknolojilere doğru azalmasına yol açtı.
Past · Sanayi Öncesi DönemAraba YapımcısıAraba yapımcısı, motorlu araçların ortaya çıkışından önce ulaşım için gerekli olan arabalar ve at arabalarının yapımı ve tamirinden sorumlu yetenekli bir zanaatkârdı. Bu meslek, ticaret, tarım ve günlük yaşam için sağlam ve güvenilir taşıma araçlarına olan talebin yüksek olduğu kırsal ve kentsel alanlarda gelişti. Araba yapımcıları, genellikle ahşap ve demir gibi çeşitli malzemeleri kullanarak, engebeli arazilerde seyahat zorluklarına dayanabilecek araçlar üretirdi. Yaptıkları iş sadece işlevsel olmakla kalmaz, aynı zamanda zanaatkârlığın sanatını da yansıtırdı; birçok araba yapımcısı, dekoratif oymalar ve boyamalar gibi estetik detaylarla eserlerine özen gösterirdi. Araba yapımcısının rolü ekonomiyi desteklemede kritik öneme sahipti; çiftçilerin ürünlerini pazara taşımasını ve tüccarların ürünlerini tüketicilere ulaştırmasını sağlayan araçları temin ederdi.
Past · Orta Çağ DönemiZırhçıZırhçının rolü, savaş ve kişisel korumanın çok önemli olduğu orta çağ döneminde hayatiydi. Zırhçılar, askerler ve şövalyeler tarafından giyilen koruyucu ekipmanları yaratmak, tamir etmek ve bakımını yapmakla sorumlu yetenekli zanaatkârlardı. İşleri, metal plakaların dövülmesi, zincir zırhın şekillendirilmesi ve miğferler, kalkanlar ve diğer savunma ekipmanlarının yapılması gibi çeşitli görevleri kapsıyordu. Zırhçının ustalığı sadece işlevsel değil, aynı zamanda çoğu zaman giyenin statüsünü ve zenginliğini yansıtan karmaşık tasarımlar ve süslemelerle sanatsal da oluyordu. Zırhçının atölyesi, metalin dövülme sesleri, ocağın parıltısı ve ısınan demirin kokusuyla dolu hareketli bir merkezdi. Her zırh parçası bireye özel olarak uyarlanır, savaşta hem koruma hem de hareket kabiliyeti sağlardı. Savaş teknikleri geliştikçe, zırhçılar da müşterilerinin değişen ihtiyaçlarına uyum sağlamak için tekniklerini ve tasarımlarını geliştirmek zorunda kaldılar.
Past · Georgian DönemiÇukur Testercisiİki adam ve bir uzun testere, kalas parçasını tahtalara dönüştürürdü. Üst testercisi kütüğün üzerinde durur, çakmak çizgisi çizmeli ve bıçağı yönlendirirdi. Çukurda duran kişi ise meşe, karaağaç veya ladin boyunca testereyi aşağı çekerek tozun üzerine düşmesini sağlardı. Demir kelepçeler kalas parçasını tutardı. Ahşap takozlar yarığın sıkışmasını önlerdi. Kraliyet tersanesinde çukur ya kazılmış bir çukur ya da yükseltilmiş bir beşik olurdu; kırsal tersanelerde ise ağaçların kesildiği yerde açılırdı. Düz bir ladin sabah içinde kesilebilirdi. Bir gemi yapımcısı için eğri ve inatçı olan pusula kerestesi günün geri kalanını alır ve fiyatı artırırdı.
On yedinci yüzyıldan on dokuzuncu yüzyıl ortalarına kadar bu çift, İngiltere'deki ev marangozları ve tersanelere kereste sağladı ve aynı çukur, kütüklerin olduğu ancak değirmenin olmadığı sömürge kereste kasabalarında da kazıldı. Bazı bölgelerde su gücüyle çalışan testereler zaten vardı, ancak bir tüccar kereste indirdiği her yerde bir çukur kurulabilirdi ve İngiliz tersaneleri işi bırakmakta yavaştı. Üst testercisinin adı, işte ilk sırada duran kişi için günlük dile bile geçti. Çukurun sonunu getiren, keresteyi daha hızlı kesen ve tahtaları daha ucuza satan buharlı testere değirmenleriydi. Çukurlar ilanla kapatılmadı. İnşaatçılar değirmende kesilmiş kereste satın aldı ve yüz ayaklık pazarlık sona erdi.
Past · Viktorya DönemiÇivi UstasıBlack Country'de bir çivi ustası, evdeki bir ocakta çivileri tek tek yapardı. Fogger'dan alınan çubuk demir, ısıtılır, sivriltilir, kesilir ve başı yapılırdı; genellikle küçük bir elin arkasına daha ağır bir darbe vurmak için ayakla çalışan oliver altında. Dudley, Sedgley, Gornal, Lye, Halesowen ve Bromsgrove'a doğru olan atölyeler bu ocaklarla doluydu. Sayım binlikti. Çubuğu temin eden fogger, çivileri geri alır ve anlaşmadaki her iki fiyat da aile parayı görmeden önce düşülürdü. Bu, fabrika zili değil, evin de yaşadığı oda olan bir dış işti.
On dokuzuncu yüzyılın başlarından itibaren makineyle sacdan kesilen kesme çiviler, yaygın dövme çivinin fiyatını düşürdü. 1880'ler ve 1890'larda miktar olarak ucuz olan tel çiviler, kalan fiyatı yok etti. 1840'ların çocuk işçiliği soruşturmaları için muhabirler, çubuğu ısıtan veya küçük çivinin başını yapan çocukların uzun günler çalıştığı tüm aileleri blokta buldu. Raporlar saatleri ve fiyatları listeler. At çivileri ve birkaç özel tür, genel çiviler gittikten sonra el işi olarak kaldı. Sıradan bir marangoz çantasındaki çivi makine çivisi olmuştu ve ocak buna karşı satış yapamazdı.
Past · Yirminci Yüzyılın BaşlarıZincirciCradley Heath'te ve Old Hill ile komşu kasabalardaki küçük zincir sokaklarında zincir, halka halka dövülürdü. Bir kadın kısa bir demir çubuğu sivriltir, önceki halkadan geçirir ve arka bahçedeki bir dükkanda, yüz ağırlıkla ödenen bir dolly dükkanında bick üzerinde birleşme yerini kaynak yapardı. Bu küçük işti: sıradan zincir, köpek zinciri, daha hafif boyutlar. Ağır kablo, daha büyük dükkânlarda erkeklerin işiydi. 1910'dan önce arka bahçe pazarlığı sömürücüydü. Bir kadın sabahın erken saatlerinden akşama kadar ocakta çalışabilir ve haftalık beş ya da altı şilin kazanabilirdi, yanında öğrenen kızlar ise bu ağırlığın daha küçük bir payını alırdı.
Mary Macarthur ve Ulusal Kadın İşçileri Federasyonu, 1910 zincirci grevini yönetti; böylece işverenler, 1909 Ticaret Kurulları Yasası kapsamında Zincir Ticaret Kurulu'nun belirlediği saat başı iki buçuk peni asgari ücreti gerçekten ödemek zorunda kaldılar. Grev başarılı oldu. Ücret için bir taban oluşturdu. Ancak sıradan zincirin yapılma biçimi olarak arka bahçe çekici yöntemini korumadı. Makine yapımı zincir ve ardından fabrikalardan kaynaklı zincir, yasal el işçiliği ücretinden daha ucuza sıradan halkaları sağladı. Kadınlar açlık ücretini durdurmuştu. Yirminci yüzyılın başlarında pazar, büyük siparişleri fabrikaya götürdü ve eski ev atölyeleri azaldı.
Past · Yirminci Yüzyılın BaşlarıTekerlekçiBir tekerlekçi, bir araba, at arabası veya fayton taşıyan ahşap tekerleği yapar ve onu demirle kaplardı. Göbek, yani stok, aks için demirle kutulanmış bir merkezdi. Çubuklar hazırlanır ve oyuklara sürülürdü. Kavisli dişbudak veya karaağaç parçalarından oluşan felloes, jantı oluşturur ve bir daireye geçme çivilerle tutturulurdu. Tekerlek, hafif bir koni şeklinde ayarlanırdı, böylece araba hareket ederken yükün altında dik dururdu. Bir halka lastik, dairesel bir ateşte ısıtılır, jantın üzerine düşürülür ve demir büzülerek ek yerlerini sıkıca çekerdi. George Sturt, 1884'ten itibaren Surrey, Farnham'daki aile dükkanını işletti ve 1923'te The Wheelwright's Shop'u yayımladı; bunu ahşapta tam bir okuryazarlık olarak tanımladı. Her kasabada bu tezgahın bir versiyonu vardı.
Lastik lastikler, motor ticareti ve fabrika tekerlekleri bu tezgahın gerekliliğini ortadan kaldırdı. Bir pnömatik lastik, eski usulde zanaatkar tarafından kesilmiş felloe üzerine oturmaz. Bir motorlu kamyonet, yeni bir stok için tekerlekçiye gelmez. Fabrikalar, ahşap tekerlekleri ve sonra metal olanları, bir dükkanın yapabileceğinden daha hızlı ve daha ucuza sağladı. Demir kaplı arabaların hala çalıştığı yerlerde, çiftlik tamirleri 1920'ler ve 1930'lara kadar sürdü. 1900 yılında hala yedi yıl çıraklık yapma imkanı olan çocuk, bir nesil sonra artık çırak kabul etmeyen bir mesleğe bakıyordu.
Past · Tudor DönemiOkçuBir okçu ok yapardı ve bu iş yaycıya ait değildi. Yaycı yayı yapardı. Okçu, ok şaftını düzeltir ve düzleştirir, yayı tutacak yuvayı keser, ucuna demiri takar ve genellikle kaz tüylerinden olan tüyleri yapıştırır ve bağlardı; tüylerin yönünü ok yayı temiz bırakacak şekilde ayarlardı. Bitmiş oklar yirmi dörtlü demetler halinde bağlanırdı. Ortaçağ veya Tudor kasabasında bu bir lonca zanaatıydı. Londra okçuları on dördüncü yüzyıldan itibaren yönetmeliklere tabi çalışır ve yaycılardan ayrı dururlardı. York, Chester ve diğer kurumsal kasabaların kendi okçuları vardı. Müşteriler şehir birlikleri, gemi erzakları ve hedef atışları için pratik yapmak zorunda olan ev sahipleriydi.
Ateşli silahlar bu düzeni yavaş yavaş sona erdirdi. Tudor ordularında ve ardından eğitimli birliklerde tüfekler ve muskolar yayı yaygın olarak değiştirdi ve yetişkin erkeklerin uzun yay bulundurması ve hedeflere atış yapması zorunlu kılan yasalar bir sabah iptal edilmeden geçersiz hale geldi. Spor amaçlı okçuluk hiçbir zaman bir kasaba dolusu okçu çalıştırmadı. Bazı atölyeler diğer hafif ahşap işlerine kaydı. Londra Okçular Şirketi bir lonca şirketi olarak varlığını sürdürdü. Savaş oklarının yapımı ise devam etmedi. On altıncı yüzyıl boyunca azaldı ve on yedinci yüzyılda artık kalıntı halindeydi, çünkü yetkililerin verdiği silah artık tüfek olmuştu.