The Jobs Museum

Viktorya Dönemi

Ölüyü Hazırlayan Kadın

Viktorya Dönemi içinde yapılmış, teknoloji ve toplumsal değişimle geçerliliğini yitirmiş bir meslek.

Featured image showing Ölüyü Hazırlayan Kadın - extinct profession from Viktorya Dönemi
Image

Ölüyü Hazırlayan Kadın mesleği hakkında

Ölüyü hazırlayan kadın, mahallede biri evde öldüğünde gelen, cesedi yıkayan ve defin öncesi aradaki süre için hazırlayan kadındı. Gözleri kapatır, ağız kapalı kalacak şekilde çenenin altına bir bandaj veya bez şeridi bağlar, sabun ve bezle yıkar ve cesedi kefene ya da temiz bir gömleğe giydirirdi. Saçlar taranırdı. Oda, akrabaların oturması için yeterince düzenli bırakılırdı. Göz kapaklarına konan kuruşlar bazen gözlerin kapalı kalması için kullanılan ev halkı hilesiydi, zorunlu bir ritüel değildi. Ölüyü hazırlayan kadın genellikle doğumlarda yardımcı olan el becerisi yüksek kadınla aynı türden bir komşuydu: tanınan, yerel ve kapısına çocuk gelip çağıran kişi.

Bu iş, on dokuzuncu yüzyıl boyunca İngiliz kasaba ve köylerinde sıradan bir işti ve yirminci yüzyılın başlarında, özellikle ölülerin evde bir gün veya daha fazla kaldığı yerlerde hâlâ yaygındı. Geleneksel olarak kadın işi sayılırdı. Aileden erkekler kaldırmaya yardım edebilirdi ama yıkama işi onlara ait değildi. Sonuç, defin görevlilerinin cesedi morga veya dinlenme şapeline götürmesiyle ve yıkamanın orada, personel tarafından, sokaktan uzakta yapılmasıyla geldi. Ölüyü hazırlayan kadın kaldırılmadı; sadece yatak odasında, tek çalışma alanında ceset kalmayınca işi sona erdi.

Ölüyü Hazırlayan Kadının Günü

Sokakta çağrılır

Bir ölüm haberi kapı çalmasıyla ya da koşan bir çocukla gelir ve ölüyü hazırlayan kadın elinde sepetle ya da sadece elleriyle giderdi. Mahalle tarafından güvenilen kadın aile tarafından seçilirdi ve hızdan çok ev sakinlerinin cesaretini kaybetmeden önce varmak önemliydi.

Yıkama ve kefenleme

Cesedi yıkar, çenenin altına bez bağlar, gözleri kapatır ve kefene ya da temiz bir gömleğe giydirirdi. Saçlar taranır, yatak ya da tahta düzenli bırakılırdı. İş, küçük bir odada, evin sağlayabildiği sıcak suyla birkaç saat sürerdi ve sonra işi bitmiş olurdu.

Kadın işi

Ölüyü hazırlama işi mahalledeki bir kadına aitti, genellikle yaşlı, bazen aynı evlerde doğumlara yardımcı olan el becerisi yüksek kadın olurdu. Erkekler kaldırmada yardım ederdi ama yıkama işi ona aitti. Gelenek, ölüm anında mahalle tarafından kabul edilen bir kadını gerektirirdi.

Ceset evden çıkar

Defin görevlileri cesedi morga veya dinlenme şapeline götürdüğünde yatak odası çalışma alanı olmaktan çıkar. Firma personeli, komşunun yaptığı yıkamayı yapardı. Hâlâ evde ceset tutan aileler onu çağırabilirdi ama her yıl çağıran azaldı ve bu iş yasaklanmadığı halde azaldı.

Sonrasında gelen

Ölüleri yıkayan ve hazırlayan komşu, cenaze nakil görevlileri ve cenaze evi personeli tarafından değiştirildi.

Ardıllık sayfası

İlgili kayıtlar

Cecen Dönemi

Ceset Gözcüsü

Ceset gözcüsü, cenaze evden defin için çıkmadan önce gece boyunca ölü kişinin yanında otururdu. Bu gelenek iki sebepten kaynaklanıyordu ve bunlar birbirine karıştırılmamalıdır. Birincisi uyanık kalma: bir ev ölülerini yalnız bırakmaz, komşular veya akrabalar sırayla odada mum, sandalye ve genellikle basit bir dua veya kapının hemen dışında sessiz bir sohbetle nöbet tutardı. Diğer sebep, 1832 Anatomi Yasası öncesinde daha belirgindi ve pratik bir nöbet görevi idi. Dirilticiler, özellikle Londra ve Edinburgh'da anatomi okulları için taze cesetler çalardı ve gözetimli bir ev, boş bir evden daha zor soyulurdu. Gözcü, cenaze görevlisinin çalışanı veya hemşire değildi. Ödeme varsa, aileden bir şilin ve bir yemek olurdu ya da sadece sokak görevi olarak kabul edilirdi. 1832’den sonra okullar yasal ceset temin etti ve karlı hırsızlık azaldı, ancak aileler yine de nöbet tutmaya devam etti çünkü uyanık kalma panikten daha eskidir. Ev versiyonunu sona erdiren şey, cesedin kendisinin taşınmasıydı. Cenaze evleri, dinlenme şapelleri ve kamu morgları ölüleri saatler içinde yatak odasından çıkardı. Böylece evde gece oturulacak bir durum kalmadı ve gözcü de sona erdi.

Kaydı gör
Sanayi Devrimi

Bal-kız

Bir bal-kız, bir Cornish veya Batı Devon madeninin yüzey işleme katında bakır cevheri ve bazen kalay kırar ve ayırırdı. Yeraltında değildi. Bal kelimesi madeni ifade eder. Hava koşullarına açık döşeli veya tahtalı bir zeminde, yıkamak için yeterince küçük cevheri ezmek için kısa saplı, düz yüzlü bir tokmak olan bucking hammer kullanırdı ve daha büyük taşlar için daha ağır bir cobbing hammer kullanılırdı. Atık taşlar gözle seçilirdi. İşlenmiş cevher, suyun daha ağır mineralleri ayırdığı buddle ve diğer yüzey tesislerine giderdi. Bu meslek, on sekizinci yüzyılda bu bakır madenleri genişlediğinde başlar ve yirminci yüzyılın başlarında aynı madenler kapandığında ve mekanik damgalar, kırıcılar ve daha sonra flotasyon kırma işini yaptığında sona erer. 1842 Maden ve Kömür Yasası kadınları yeraltı işlerinden çıkardı. Ancak yüzey işleme katını kapsamıyordu ve bal-kızlar bu yasadan sonra uzun süre yüzey iş gücünün normal bir parçası olarak kaldılar. Nüfus sayımı kayıtları bu unvanı Cornwall ve Tavistock çevresinde kullanır. Devon Great Consols büyük işverenler arasındaydı. Bu terim, romantik bir maden kadını ya da çocuk taşıyıcısı işi değil, bu el işleme katını ifade eder.

Kaydı gör

Başka kayıtlara bak

The Jobs Museum'daki geçmiş ve gelecek mesleklerin tamamı.