The Jobs Museum

Cecen Dönemi

Ceset Gözcüsü

Cecen Dönemi içinde yapılmış, teknoloji ve toplumsal değişimle geçerliliğini yitirmiş bir meslek.

Featured image showing Ceset Gözcüsü - extinct profession from Cecen Dönemi
Image

Ceset Gözcüsü mesleği hakkında

Ceset gözcüsü, cenaze evden defin için çıkmadan önce gece boyunca ölü kişinin yanında otururdu. Bu gelenek iki sebepten kaynaklanıyordu ve bunlar birbirine karıştırılmamalıdır. Birincisi uyanık kalma: bir ev ölülerini yalnız bırakmaz, komşular veya akrabalar sırayla odada mum, sandalye ve genellikle basit bir dua veya kapının hemen dışında sessiz bir sohbetle nöbet tutardı. Diğer sebep, 1832 Anatomi Yasası öncesinde daha belirgindi ve pratik bir nöbet görevi idi. Dirilticiler, özellikle Londra ve Edinburgh'da anatomi okulları için taze cesetler çalardı ve gözetimli bir ev, boş bir evden daha zor soyulurdu.

Gözcü, cenaze görevlisinin çalışanı veya hemşire değildi. Ödeme varsa, aileden bir şilin ve bir yemek olurdu ya da sadece sokak görevi olarak kabul edilirdi. 1832’den sonra okullar yasal ceset temin etti ve karlı hırsızlık azaldı, ancak aileler yine de nöbet tutmaya devam etti çünkü uyanık kalma panikten daha eskidir. Ev versiyonunu sona erdiren şey, cesedin kendisinin taşınmasıydı. Cenaze evleri, dinlenme şapelleri ve kamu morgları ölüleri saatler içinde yatak odasından çıkardı. Böylece evde gece oturulacak bir durum kalmadı ve gözcü de sona erdi.

Bir Ceset Gözcüsünün Günlük Yaşamı

Evde gece

Gözcü, cesedin yattığı odada veya kapının hemen dışında, alacakaranlıktan sabaha kadar mum veya lamba açık bırakılmış şekilde otururdu. Akrabalar genellikle geceyi nöbetlere bölerdi, böylece bir kişi tüm gece uyanık kalmazdı. Ev bir ev olarak kalırdı, henüz bir cenaze dükkanı olmamıştı.

Uyanık kalma ve nöbet

Uyanık kalma, Britanya genelinde ve özellikle İrlanda ile birçok kuzey evinde ölüye eşlik etme eski bir geleneğiydi. 1832 öncesinde, anatomi okullarına ceset temin eden dirilticilere karşı bir nöbet olarak da işlev görüyordu. Aynı sandalye her iki amaca da hizmet ederdi ve aileler hangisini kastettiklerini her zaman söylemezdi.

Anatomi Yasası

1832 Anatomi Yasası, anatomi öğretmenlerine sahiplenilmemiş cesetleri alma yetkisi verdi ve çalıntı ceset fiyatını düşürdü. Edinburgh'daki Burke ve Hare ile Londra'daki İtalyan Çocuk cinayetleri bu ticareti ulusal bir skandal haline getirmişti. Yasadan sonra nöbet ihtiyacı azaldı, ancak sosyal uyanık kalma geleneği o yıl ortadan kalkmadı.

Oturma odasından çıkış

  1. yüzyılın sonlarında ve genellikle 20. yüzyılın başlarında, cenaze görevlileri cesedi morga veya dinlenme şapeline taşıdı. Yatak odası artık uyanık kalma yeri değildi. Gözcünün evde izleyecek bir şeyi kalmadı ve gelenek, ölülerin adresi değiştiğinde sona erdi.

Sonrasında gelen

Bir cenazeye gece boyunca oturmak, ister nöbet ister dirilme korkusuyla olsun, cenaze evine götürülünce sona erdi.

Ardıllık sayfası

İlgili kayıtlar

Viktorya Dönemi

Ölüyü Hazırlayan Kadın

Ölüyü hazırlayan kadın, mahallede biri evde öldüğünde gelen, cesedi yıkayan ve defin öncesi aradaki süre için hazırlayan kadındı. Gözleri kapatır, ağız kapalı kalacak şekilde çenenin altına bir bandaj veya bez şeridi bağlar, sabun ve bezle yıkar ve cesedi kefene ya da temiz bir gömleğe giydirirdi. Saçlar taranırdı. Oda, akrabaların oturması için yeterince düzenli bırakılırdı. Göz kapaklarına konan kuruşlar bazen gözlerin kapalı kalması için kullanılan ev halkı hilesiydi, zorunlu bir ritüel değildi. Ölüyü hazırlayan kadın genellikle doğumlarda yardımcı olan el becerisi yüksek kadınla aynı türden bir komşuydu: tanınan, yerel ve kapısına çocuk gelip çağıran kişi. Bu iş, on dokuzuncu yüzyıl boyunca İngiliz kasaba ve köylerinde sıradan bir işti ve yirminci yüzyılın başlarında, özellikle ölülerin evde bir gün veya daha fazla kaldığı yerlerde hâlâ yaygındı. Geleneksel olarak kadın işi sayılırdı. Aileden erkekler kaldırmaya yardım edebilirdi ama yıkama işi onlara ait değildi. Sonuç, defin görevlilerinin cesedi morga veya dinlenme şapeline götürmesiyle ve yıkamanın orada, personel tarafından, sokaktan uzakta yapılmasıyla geldi. Ölüyü hazırlayan kadın kaldırılmadı; sadece yatak odasında, tek çalışma alanında ceset kalmayınca işi sona erdi.

Kaydı gör
Sanayi Devrimi

Kömür Taşıyıcısı

Bir kömür taşıyıcısı, yüzey ile bir sonraki taşıma aşaması arasındaki alçak yeraltı yolunda kömürü hareket ettirirdi. On dokuzuncu yüzyılın başlarındaki ince İngiliz damarlarında bu yol genellikle bir midillinin geçemeyeceği kadar alçaktı, bu yüzden bel çevresine bir deri kuşak takılır ve bir zincir, bir korve ya da ahşap bir küvete bağlanırdı. Kazıcı kutuyu doldururdu. Kömür taşıyıcısı, eğilerek ya da elleri ve ayakları üzerinde sürünerek onu çekip sonra bir sonraki için geri dönerdi. Bazı madenlerde ikinci bir çocuk, itici, arkadan iterdi. İskoç kömür taşıyıcıları, genellikle sepetli kadınlar, benzer ama farklı bir taşıma yapardı ve bu etiket zincir ve küvetle ilgilidir. Kızlar ve erkekler her ikisi de kömür taşıyıcılığı yapardı ve bazı bölgelerde yetişkin kadınlar da yeraltında yük taşırdı, 1842 Maden ve Kömür Yasası'na kadar. Bu yasa, her kadını ve kızı yeraltı işlerinden men etti ve on yaşın altındaki erkek çocukları yasakladı. Lord Ashley'nin yasa tasarısı, Çocuk İstihdam Komisyonu'nun ardından geldi; alt komisyon üyeleri madenlere gidip çalışma koşullarını, saatleri ve yaşları raporladı. Bu sergi, 1842 öncesi taşıma işini anlatır. Etiket, yol, kuşak, küvet ve yasa metni üzerinde kalır. Yaralanmaları anlatmaz. Parlamento'nun cevabı yaş sınırı, cinsiyet sınırı ve müfettişlerdi; bu da etiketin taşıdığı gerçektir.

Kaydı gör

Başka kayıtlara bak

The Jobs Museum'daki geçmiş ve gelecek mesleklerin tamamı.