
Meslek
Vücudun bakımı
Diş çekme, ölüleri düzenleme, sülük toplama, bir cesedi izleme.
Bu, bir meslek sahip olmadan önce bir evde veya fuarda vücut üzerinde yapılan iştir. Çıkışlar anatomi okulu, dişçi kaydı ve cenaze evidir.
Bu meslekte
7
Past · Orta Çağ DönemiBerber CerrahBerber cerrah, orta çağ toplumunda hem berber hem de cerrah olarak hizmet veren benzersiz bir figürdü. Bu çift rol 12. yüzyılda ortaya çıktı ve 17. yüzyıla kadar devam etti; bu durum, o dönemin sınırlı tıbbi bilgisi ve sosyal yapısını yansıtır. Berber cerrahlar saç kesimi, tıraş ve kan alma, diş çekimi ve hatta amputasyon gibi cerrahi işlemleri gerçekleştirmek gibi çeşitli görevlerden sorumluydu. Topluluklarında tıbbi bakım için genellikle ilk temas noktasıydılar ve resmi tıbbi eğitimin nadir olduğu bir dönemde temel hizmetler sağlıyorlardı. Mesleklerinin simgesi olan berber direği, kan ve bandajları temsil eden kırmızı ve beyaz çizgilerden oluşur, bu da cerrahi görevlerine bir göndermedir.
Berber cerrahlar, tıp ile kişisel bakım arasındaki sınırların belirsiz olduğu bir dönemde çalışıyordu. Genellikle küçük dükkanlarda veya tezgahlarda ekipmanlarını kurar ve müşterilerini beklerlerdi. Bu rol, pratik becerilerin, sabit bir elin ve modern standartlara göre ilkel olsa da belirli bir anatomi bilgisinin birleşimini gerektiriyordu. Katkılarına rağmen, berber cerrahlar daha eğitimli hekimler tarafından genellikle şüpheyle karşılanır, uygulamalarının kaba ve bilimsel titizlikten yoksun olduğunu düşünürlerdi.
Rönesans ile birlikte tıbbi anlayışta yeni bir dönem başlamış ve resmi tıp okullarının kurulmasıyla berber cerrahların rolü azalmaya başladı. Uzun eğitim ve öğretimden geçmiş hekim ve cerrahların yükselişi, berber cerrahların hizmetlerini giderek gereksiz kıldı. 18. yüzyıla gelindiğinde, bu meslek büyük ölçüde ortadan kalkmış ve daha etkili ve güvenli tedaviler sunabilen uzman tıbbi uygulayıcılar tarafından yer değiştirmiştir.
Past · Viktorya DönemiDiriltmeciDiriltmeci rolü, genellikle ceset hırsızı olarak anılan, 19. yüzyılın başlarında tıbbi araştırma ve eğitim için ceset talebinin arzı aşmasıyla ortaya çıktı. İnsan anatomisi çalışmasının önem kazandığı bir dönemde, tıp okulları diseksiyon için taze örneklere ihtiyaç duyuyordu, ancak yasal kısıtlamalar cesetlerin bulunabilirliğini sınırlıyordu. Diriltmeciler gölgelerde faaliyet göstererek yeni gömülmüş cesetleri mezarlıktan çıkarır ve tıbbi kurumlara satarlardı. Bu gizli meslek, mezarların tahrip edilmesi ve ölenlerin ailelerinin sömürülmesi gibi ahlaki ve yasal ikilemlerle doluydu. İşlerinin karanlık doğasına rağmen, diriltmeciler tıbbi bilginin ilerlemesinde önemli bir rol oynadılar, ancak son derece tartışmalı yöntemlerle. Faaliyetleri kamuoyunda öfkeye yol açtı ve ceset teminiyle ilgili önemli yasal reformlara neden olarak tıp eğitiminde köklü değişikliklere yol açtı.
Past · Orta Çağ DönemiVeba DoktoruVeba Doktoru rolü, özellikle Kara Ölüm sırasında 14. ila 17. yüzyıllarda ortaya çıkan bubonik veba salgınları sırasında gelişti. Bu doktorlar, hastaları tedavi etmek ve hastalığın yayılmasını kontrol altına almakla görevlendirilmişti; bu hastalık Avrupa'da milyonlarca can aldı. Veba Doktorları genellikle kasabalar ve şehirler tarafından hastalara bakmaları için işe alınırdı ve ayırt edici kıyafetleri dönemin hastalıkla mücadelesinin sembolü haline gelmişti. Uzun pelerinler, eldivenler, botlar ve aromatik maddelerle doldurulmuş gagalı maskeler takarlardı; bu maskelerin havayı temizlediğine ve vebanın nedeni olarak düşünülen kötü hava (miasma)dan koruduğuna inanılırdı. İşleri tehlikelerle doluydu çünkü çoğunlukla ağır hasta veya ölü hastalarla karşılaşıyorlardı ve sınırlı tıbbi bilgi ve araçlara sahiptiler. Çabalarına rağmen, birçok Veba Doktoru kendileri de mücadele ettikleri hastalıklara yenik düştü; bu da mesleklerinin ne denli tehlikeli olduğunu gösterir.
Past · Viktorya DönemiSülük ToplayıcısıViktorya Döneminde, sülük toplayıcısı tıbbın gelişmekte olan alanında önemli bir rol oynuyordu. Bu kişiler, öncelikle kan alma işlemi için kullanılan sülükleri tatlı su kaynaklarından toplamakla görevlendirilmişti—o dönemin yaygın bir tıbbi uygulamasıydı. Sülüklerin, 'kötü kanı' çekerek çeşitli hastalıkları iyileştirdiğine inanılırdı ve tıbbi topluluk bu uygulamayı benimsedikçe talep arttı. Sülük toplayıcıları genellikle çamurlu sulara girer, ağlar ve çıplak elleriyle bu sümüksü canlıları toplarlardı; ardından bunlar hekimlere ve eczacılara satılırdı. İş, sadece fiziksel dayanıklılık değil, aynı zamanda sülüklerin yaşam alanları ve davranışları hakkında derin bir anlayış ve hem kendilerine hem de canlılara zarar vermeden onları tutabilme becerisi gerektiriyordu.
Sülük toplayıcısının çalışması genellikle uzak, bataklık alanlarda gerçekleşir, saatlerce suda kalırlardı, bazen zorlu hava koşullarında. Toplayıcılar, sülüklerle dolu kovalarla eve döner, bunları satılana kadar su dolu kaplarda canlı tutarlardı. İş yoğun ve genellikle düşük ücretliydi, ancak tıbbi uygulamaların büyük ölçüde sülük kullanımına dayandığı bir dönemde hayati öneme sahipti.
Tıp alanı geliştikçe ve insan anatomisi ile hastalıklar daha iyi anlaşıldıkça, kan alma uygulaması popülerliğini yitirdi. 19. yüzyılın sonlarına doğru, modern tıbbın ve daha etkili tedavilerin ortaya çıkmasıyla sülüklere olan talep önemli ölçüde azaldı ve bu hayati meslek zamanla ortadan kalktı.
Past · Cecen DönemiCeset GözcüsüCeset gözcüsü, cenaze evden defin için çıkmadan önce gece boyunca ölü kişinin yanında otururdu. Bu gelenek iki sebepten kaynaklanıyordu ve bunlar birbirine karıştırılmamalıdır. Birincisi uyanık kalma: bir ev ölülerini yalnız bırakmaz, komşular veya akrabalar sırayla odada mum, sandalye ve genellikle basit bir dua veya kapının hemen dışında sessiz bir sohbetle nöbet tutardı. Diğer sebep, 1832 Anatomi Yasası öncesinde daha belirgindi ve pratik bir nöbet görevi idi. Dirilticiler, özellikle Londra ve Edinburgh'da anatomi okulları için taze cesetler çalardı ve gözetimli bir ev, boş bir evden daha zor soyulurdu.
Gözcü, cenaze görevlisinin çalışanı veya hemşire değildi. Ödeme varsa, aileden bir şilin ve bir yemek olurdu ya da sadece sokak görevi olarak kabul edilirdi. 1832’den sonra okullar yasal ceset temin etti ve karlı hırsızlık azaldı, ancak aileler yine de nöbet tutmaya devam etti çünkü uyanık kalma panikten daha eskidir. Ev versiyonunu sona erdiren şey, cesedin kendisinin taşınmasıydı. Cenaze evleri, dinlenme şapelleri ve kamu morgları ölüleri saatler içinde yatak odasından çıkardı. Böylece evde gece oturulacak bir durum kalmadı ve gözcü de sona erdi.
Past · Georgian DönemiDiş ÇekiciDiş çekici, diş hekimliği lisanslı bir meslek olmadan önce, on yedinci, on sekizinci ve erken on dokuzuncu yüzyıllarda panayır, pazar ve sokak tezgahlarında çalışan gezici bir çekiciydi. Berber-cerrahın akrabasıydı: diş çekme, berberlerin ve düzensiz operatörlerin iddia ettiği küçük operasyonlar arasındaydı, hekimler ise mesafelerini korurdu. Aletler pelikan, eski bir kaldıraç, on sekizinci yüzyılda yaygınlaşan diş anahtarı ve forsepslerdi; bazen sadece dişe bağlanan bir ip bile kullanılırdı. Anestezi yoktu. Çekim halka açık yapılırdı çünkü kalabalık reklam işlevi görürdü ve ücret anında birkaç kuruş ya da bir şilin olarak alınırdı.
Sergi, burada kastedilen şekil olan erken on dokuzuncu yüzyılda sona erer: odası ve kaydı olan yerleşik bir diş hekimi değil, gezici bir operatör. O sonraki figür, bu mesleğin sonudur. Nitröz oksit ve eter, saygın uygulayıcılara daha az ağrı sözü verme imkanı sağladı. 1878 Diş Hekimleri Yasası, İngiltere'de bir kayıt sistemi getirdi ve unvanlı diş hekimini panayır taburesinden ayırmaya başladı. El ilanları ve panayır resimleri, çekicinin kaydını oluşturur. On sekizinci yüzyıl sonlarında Londralı operatör Martin van Butchell, ismi kalan az sayıdaki kişiden biridir.
Past · Viktorya DönemiÖlüyü Hazırlayan KadınÖlüyü hazırlayan kadın, mahallede biri evde öldüğünde gelen, cesedi yıkayan ve defin öncesi aradaki süre için hazırlayan kadındı. Gözleri kapatır, ağız kapalı kalacak şekilde çenenin altına bir bandaj veya bez şeridi bağlar, sabun ve bezle yıkar ve cesedi kefene ya da temiz bir gömleğe giydirirdi. Saçlar taranırdı. Oda, akrabaların oturması için yeterince düzenli bırakılırdı. Göz kapaklarına konan kuruşlar bazen gözlerin kapalı kalması için kullanılan ev halkı hilesiydi, zorunlu bir ritüel değildi. Ölüyü hazırlayan kadın genellikle doğumlarda yardımcı olan el becerisi yüksek kadınla aynı türden bir komşuydu: tanınan, yerel ve kapısına çocuk gelip çağıran kişi.
Bu iş, on dokuzuncu yüzyıl boyunca İngiliz kasaba ve köylerinde sıradan bir işti ve yirminci yüzyılın başlarında, özellikle ölülerin evde bir gün veya daha fazla kaldığı yerlerde hâlâ yaygındı. Geleneksel olarak kadın işi sayılırdı. Aileden erkekler kaldırmaya yardım edebilirdi ama yıkama işi onlara ait değildi. Sonuç, defin görevlilerinin cesedi morga veya dinlenme şapeline götürmesiyle ve yıkamanın orada, personel tarafından, sokaktan uzakta yapılmasıyla geldi. Ölüyü hazırlayan kadın kaldırılmadı; sadece yatak odasında, tek çalışma alanında ceset kalmayınca işi sona erdi.