
M.Ö. 1800–1970
Kadınların işi
İş gücünün kadınlar veya kızlar olduğu, yeteneğin doğalmış gibi ücretlendirildiği sergiler.
Maden girişindeki kızlar, bal işçileri, zincir yapıcılar, hesap makinesi odaları ve santral. Bazı işler gelenekle kadınlara ayrılmış, bazıları ise ücret düştüğünde erkeklerin bıraktığı işlerdi.
Zincir yapıcıların asgari ücreti ve sonraki ofis makinesi odaları aynı gerçeğin iki ucu: iş becerikliydi ve ücret için tartışmak gerekiyordu.
Bu temada
18
Past · Viktorya DönemiMaden Yüzeyi İşçisiMaden Yüzeyi İşçisi, Viktorya Dönemi'nde, özellikle İngiltere'nin kuzey bölgelerinde kömür madenciliği endüstrisinde hayati ancak genellikle göz ardı edilen bir figürdü. Bu kadınlar, 'maden yüzeyi' olarak bilinen kömür madenlerinin yüzeyinde çalışır, kömürün çıkarılması ve işlenmesinde önemli bir rol oynarlardı. Görevleri arasında kömürü atıklardan ayırmak, arabaları yüklemek ve kömürün pazarlara taşınmaya hazır olmasını sağlamak vardı. İş fiziksel olarak zorluydu ve genellikle kadınlar sert koşullara, dış etkenlere ve madencilik ortamının tehlikelerine maruz kalırlardı. Zorlu çalışma koşullarına rağmen, Maden Yüzeyi İşçileri dayanıklılıkları ve dayanışmaları ile tanınır, işlerinin zorluklarını aşarken sıkı topluluklar oluştururlardı.
Past · Viktorya DönemiGerekli KadınGerekli Kadın rolü, katı sosyal hiyerarşilerin ve cinsiyet rollerinin belirgin olduğu Viktorya Dönemi'nde ortaya çıktı. Bu kadınlar, öncelikle zengin evlerde çalıştırılırdı ve 'gerekli oda' olarak adlandırılan tuvalet veya lazımlığın bakımından sorumluydular. Bu iş sadece temizlikle ilgili değildi; evin hijyenini ve konforunu sağlamak için çeşitli görevleri içeriyordu. Gerekli Kadınlar, lazımlıkların boşaltılması, zeminlerin ovulması ve gerekli odanın tuvalet kağıdı ve sabun gibi temel malzemelerle stoklanması gibi işleri üstlenirdi.
Sanitasyonun giderek önem kazandığı bir dönemde, Gerekli Kadınların çalışması çok önemliydi. Genellikle evin daha yüksek statüdeki üyeleri için çok nahoş kabul edilen bu işi yapan evin görünmeyen kahramanlarıydılar. Özellikle kentsel alanlarda sanitasyonun artan önemiyle hastalıkların yayılmasını önlemede hayati bir rol oynadılar.
Bu mesleğin düşük sosyal statüsüne rağmen, Gerekli Kadınlar Viktorya evlerinin işleyişinde önemli bir rol oynadı, genellikle uzun saatler düşük ücretle çalıştılar. Katkıları büyük ölçüde göz ardı edildi ve bu durum, dönemin kadın emeğine yönelik genel toplumsal tutumları yansıtıyordu.
Past · Altın ÇağRadyo Test KızıRadyo Test Kızı rolü, radyo teknolojisinin hızla geliştiği ve Amerikan yaşamının vazgeçilmezi haline geldiği 20. yüzyılın başlarında ortaya çıktı. Bu kadınlar, radyo ekipmanlarının geliştirilmesi ve test edilmesinde önemli bir rol oynayarak cihazların tüketicilere ulaşmadan önce doğru çalışmasını sağladılar. İşleri, teknik beceri ile keskin işitsel algının birleşimini içeriyordu; çeşitli radyo setlerinin ürettiği sesin netliğini ve kalitesini test ederlerdi. Genellikle radyo üreticileri tarafından istihdam edilen bu kadınlar, ses geçirmez kabinlerde oturur, düğmeleri ayarlar ve yayınları dikkatle dinler, ses kalitesi, statik parazit ve genel performans hakkında notlar alırlardı. İş, sadece iyi bir işitme duyusu değil, aynı zamanda radyo ekipmanlarının teknik yönlerini anlama gerektiriyordu ve böylece telekomünikasyon alanının gelişiminde hayati katkılar sağladılar.
Past · Viktorya DönemiAğıtçıAğıtçı, Yunanca 'moirologia' kelimesinden türetilmiş olup 'ağıt yakmak' anlamına gelir ve özellikle 19. yüzyılda Viktorya Dönemi'nde ortaya çıkan uzmanlaşmış bir meslekti. Bu kişiler, cenazelerde ve anma törenlerinde yas tutmayı ifade etmek için sıklıkla işe alınan yetenekli yas tutuculardı. Rolleri, ölümle ilgili ritüellere büyük önem veren bir toplumda yas sürecinin vazgeçilmez bir parçası olarak kabul edilen kamuya açık bir keder gösterisi sunmaktı. Ağıtçılar genellikle siyah kıyafetler giyen kadınlardı ve yas tutma sürecinde ağlama, feryat etme ve ölen kişiyi onurlandıran ağıtlar veya şiirler okuma gibi ayrıntılı yas gösterilerine katılırlardı. Varlıkları, cenazenin duygusal atmosferini güçlendirdiği ve yas tutan ailenin kederinde desteklendiğini hissetmesini sağladığı düşünülürdü.
Duygusal emeklerinin yanı sıra, ağıtçılardan ölümle ilgili adetler ve gelenekler hakkında derin bir bilgiye sahip olmaları beklenirdi; uygun kıyafet, davranış ve çeşitli sosyal bağlamlarda beklenen ritüeller bunlar arasındaydı. Genellikle cenaze yöneticileriyle birlikte çalışırlardı ve o dönemin ayrıntılı cenazeleri ve kamuya açık yas gösterileriyle karakterize edilen yas kültürünün ayrılmaz bir parçasıydılar.
Past · Sanayi DevrimiSantral Operatörü19. yüzyıl sonları ve 20. yüzyıl başlarının hareketli dünyasında, santral operatörünün rolü iletişim mekanizmasının hayati bir parçası olarak ortaya çıktı. Bu yetenekli kişiler, telefon ağının görünmez kahramanlarıydı; çağrıları bağlar ve mesafeleri aşan, insanları bir araya getiren konuşmaların gerçekleşmesini sağlardı. Telefonun icadıyla birlikte, insan aracısına olan ihtiyaç ortaya çıktı ve böylece santral operatörü telekomünikasyon alanında merkezi bir rol üstlendi.
Santral operatörleri, genellikle çok sayıda santralın bulunduğu büyük ve kalabalık odalarda çalışırlardı; her biri çok sayıda fiş ve kabloyla donatılmıştı. Birincil sorumlulukları, telefon hatlarını manuel olarak uygun jaklara takıp çıkararak arayanları bağlamaktı. Bu karmaşık kablo dansı sadece çeviklik değil, aynı zamanda seslere dikkat etme ve arayanların ihtiyaçlarını hızlıca değerlendirme yeteneği gerektiriyordu. Operatörler, arkadaşları, aileleri veya işletmeleri arayan bireyler için genellikle ilk temas noktasıydı ve bu da rollerini hem kritik hem de çok saygıdeğer kılıyordu.
İş zorluklardan yoksun değildi. Operatörler aynı anda birden fazla çağrıyı yönetmek zorundaydı ve çoğu zaman seslerin ve taleplerin karmaşasıyla başa çıkmak zorundaydılar. Acil durumları yönetmek için eğitilmişlerdi; hastaneler veya itfaiye gibi acil servislere çağrıları bağlayarak hayati yardım sağlıyorlardı. Çalışma ortamı genellikle hızlı tempolu ve yüksek konsantrasyon gerektiriyordu, çünkü küçük bir hata bile çağrıların yanlış yönlendirilmesine veya iletişim gecikmelerine yol açabilirdi.
Teknoloji ilerledikçe, santral operatörünün rolü azalmaya başladı. 20. yüzyıl ortalarında otomatik anahtarlama sistemlerinin tanıtılması, bu bir zamanlar vazgeçilmez mesleğin sonunun başlangıcını işaret etti. Bu sistemler insan müdahalesi olmadan çağrıları bağlayabiliyordu ve bu da operatörlere olan talebin azalmasına neden oldu. 1980'lere gelindiğinde, bu rol büyük ölçüde ortadan kalkmış ve çağrı hacmini daha yüksek verimlilik ve güvenilirlikle yönetebilen otomatik sistemler tarafından devralınmıştı.
Past · Viktorya DönemiPudra Odası GörevlisiPudra Odası Görevlisi rolü, Viktorya Dönemi'nin özellikle 19. yüzyıl sonlarında sosyal yapısında hayati ancak çoğunlukla göz ardı edilen bir pozisyondu. Bu görevliler, tiyatrolar, opera binaları ve üst düzey sosyal mekanlardaki pudra odalarının zarafetini ve işlevselliğini korumaktan sorumluydu. Görevleri, tesislerin temiz olmasını, gerekli malzemelerle stoklanmasını ve müşterilerin kişisel bakım ihtiyaçlarını karşılarken hoş bir deneyim yaşamalarını sağlamaktı. Pudra odası, kadınlar için bir sığınak, görünüşlerini tazeleme, makyaj yapma ve daha özel bir ortamda sosyalleşme yeri idi. Görevliler, genellikle pudra, parfüm ve diğer güzellik malzemeleri sağlama, kıyafet ayarlamalarında yardımcı olma ve bu samimi alanlarda gerçekleşen sosyal sohbetlere kulak verme gibi hizmetler sunarak müşterilere destek olurdu.
Past · 20. Yüzyılİnsan Bilgisayarİnsan Bilgisayar rolü, özellikle 1930'lardan 1950'lere kadar olan dönemde, astronomi, mühendislik ve askeri uygulamalar gibi alanlarda karmaşık hesaplamalara olan artan ihtiyaçlara yanıt olarak 20. yüzyılın başlarında ortaya çıktı. İnsan Bilgisayarlar, genellikle kadınlar olup, matematiksel hesaplamaları elle, çoğunlukla kalem ve kağıt kullanarak ve daha sonra mekanik hesap makineleriyle yaparlardı. Roketlerin yörüngelerini dikkatlice hesaplamak, astronomik verileri analiz etmek ve bilimsel ilerlemeler için gerekli karmaşık matematiksel problemleri çözmek için ekipler halinde çalışırlardı. Çalışmaları, algoritmalar ve daha sonra otomatikleştirilecek süreçlerin temelini attıkları için erken bilgisayarların geliştirilmesinde kritik öneme sahipti.
Bu kadınlar, genellikle "bilgisayarlar" olarak adlandırılırdı, sadece yetenekli matematikçiler değil, aynı zamanda problem çözme ve eleştirel düşünme konusunda da ustaydılar. Üniversite laboratuvarlarından devlet araştırma tesislerine kadar çeşitli ortamlarda çalıştılar ve bilim insanları ile mühendislerle yakın işbirliği içinde oldular. Atmosfer genellikle yoğundu, son teslim tarihleri yaklaşırken doğru sonuçlar üretme baskısı yüksekti.
İnsan Bilgisayarın rolü sadece sayılarla ilgili değildi; hassasiyet, detaylara dikkat ve baskı altında çalışma yeteneği ile ilgiliydi. Erken uzay görevleri ve II. Dünya Savaşı sırasında radar teknolojisinin geliştirilmesi dahil olmak üzere birçok bilimsel atılımın arkasındaki görünmez kahramanlardı. Katkıları hayati önemdeydi, ancak bilgisayar ve matematik tarih anlatısında sıklıkla göz ardı edilmiştir.
Past · Savaş Sonrası DönemDaktilo Havuzu İşçisiDaktilo Havuzu İşçisi, özellikle 1940'ların sonlarından 1980'lerin başlarına kadar olan Savaş Sonrası Dönemde, 20. yüzyıl ortası ofis yaşamının önemli bir parçasıydı. Bu yetenekli kişiler, genellikle sıkı teslim tarihlerine bağlı olarak, daktilo ile yazılmış belgeler, yazışmalar ve raporlar üretmekten sorumluydu. Birden fazla daktilocunun sıralar halinde daktiloların başında bulunduğu ve ofisin verimliliğine katkıda bulunduğu 'daktilo havuzu' olarak bilinen ortak bir ofis alanında çalışırlardı. Daktilo havuzu, savaş sonrası ekonomik patlama ile işletmelerin genişlemesi sonucu artan büro işlerine olan talebin bir yansıması olarak ortaya çıkan kurumsal kültürün bir göstergesiydi.
Bu rol, sadece hızlı ve doğru daktilo yazmayı değil, aynı zamanda ofis protokolleri ve görgü kurallarını da iyi anlamayı gerektiriyordu. Daktilo Havuzu İşçileri genellikle gelen yazışmaların ilk temas noktasıydı ve net, profesyonel belgeler üretme becerileri, kuruluşun imajını korumak için çok önemliydi. Belgeleri çoğaltmak için karbon kağıdı kullanırlardı ve her biri kendine özgü özelliklere sahip çeşitli daktilo modellerini kullanmada ustaydılar. Bu iş, kadınların iş gücüne girmesi için bir basamak olarak görülür, onlara finansal bağımsızlık ve kurumsal dünyada bir yer sağlardı.
Past · Victoria DönemiKibritçi KızKibritçi Kız rolü, Britanya'da hızlı sanayileşme ve kentleşmenin yaşandığı Victoria Dönemi'nde ortaya çıktı. Genellikle altı yaşında kadar küçük olan bu genç kızlar, Londra gibi şehirlerin sokaklarında kibrit satmak için çalıştırılıyordu. Bu iş, kızlar ve aileleri için hayatta kalma aracı olmanın yanı sıra, bu dönemdeki işçi sınıfının zorlu gerçeklerinin bir yansımasıydı. Kibritçi kızlar genellikle yoksul ailelerden geliyordu ve kazançları ailelerinin geçimi için hayati öneme sahipti. Uzun saatler boyunca, hava koşullarına rağmen, dükkan sahipleri ve evler dahil olmak üzere geçenlere kibrit kutuları satmak için çalışırlardı. Kibritler düşük fiyata satılırdı ve kızlar genellikle küçük sepetler veya çantalar içinde mallarını taşır, potansiyel müşterilere satış yapma umuduyla seslenirlerdi.
İş zorlu ve tehlikeliydi; kızlar hava koşullarına maruz kalır ve kötü beslenme ile sokak yaşamının sert koşulları nedeniyle sağlık sorunları yaşarlardı. Kibritler genellikle tehlikeli maddelerle yapılırdı, bu da kibrit üretiminde çalışanlar arasında yaygın olan fosfor zehirlenmesi gibi ciddi sağlık risklerine yol açardı. Bu tehlikelere rağmen, iş birçok aile için önemli bir gelir kaynağıydı ve kibritçi kızların durumu kamuoyunun dikkatini çekerek çocuk işçiliğinin çalışma koşullarını iyileştirmeye yönelik sosyal reform hareketlerine yol açtı.
Past · Sanayi DevrimiKibritçiSanayi Devrimi'nin hareketli fabrikalarında, kibritçi dönemin en önemli ürünlerinden biri olan kibritlerin üretiminde kritik bir rol oynadı. Uçları yanıcı maddeyle kaplı bu küçük, ince çubuklar, insanların ateş yakma şeklini devrim niteliğinde değiştirdi ve evlerde ve iş yerlerinde vazgeçilmez hale geldi. Kibritçi, genellikle kükürt ve odun kokusuyla dolu loş atölyelerde bu hayati araçları üretmekle sorumluydu.
Kibrit üretim süreci emek yoğun ve detaylara dikkat gerektiriyordu. İşçiler genellikle kolay bulunan yumuşak ağaçlardan, örneğin kavak veya çamdan ince şeritler keserek işe başlardı. Bu şeritler daha sonra potasyum klorat, kükürt ve cam tozu gibi kimyasalların karışımına dikkatlice batırılır, kibritin çakma başını oluştururdu. Kibritler kurutulur, paketlenir ve dağıtıma hazırlanırdı.
İş tehlikelerden de uzaktı değil; kibrit üretiminde kullanılan kimyasallar genellikle toksikti ve fosfor maruziyetinden kaynaklanan ağrılı bir durum olan 'fosfor çenesi' gibi sağlık sorunlarına yol açıyordu. Bu tehlikelere rağmen, kibritçiler ateş yakma kolaylığına olan artan talebin karşılanmasında vazgeçilmezdi ve bu, Sanayi Devrimi sırasında günlük yaşamın önemli bir parçasıydı.
Past · Victoria DönemiDantelciYastık danteli bir minder üzerinde yapılırdı. Deseni taşıyan bir parşömen delik açma kalıbı vardı ve iplik, işçinin çaprazlayıp, büküp, iğnelediği onlarca makara üzerinde hareket ederdi. Buckinghamshire, Bedfordshire ve Northamptonshire'daki Midlands ticareti, motif ve zemin bir ağ gibi büyüyen sürekli dantel yapardı. Bucks point, o bölgenin eski bir gurur kaynağıydı. Büyük Sergi Maltese dantelini moda haline getirdikten sonra, Bedfordshire işçileri de o zevke uygun örgülü bir dantel yapmaya başladılar. Devon ise farklı çalışıyordu. Honiton ve Beer'e doğru köylerde dantelci, ayrı ayrı motifler yapar, bunları ağ üzerine dikerdi. On dokuzuncu yüzyılın başlarından itibaren o ağ genellikle makine yapımıydı, bu yüzden ünlü bir Honiton parçası, yastığın hiç çalışmadığı bir zemin üzerinde durabilirdi.
El işi çoğunlukla kadınlar ve kız çocukları tarafından yapılırdı. Dantel okulları küçük çocukları yastıkların başına sekiz-on saat ve birkaç kuruş için oturtur, usta ise ürünlerini satar ve kar payı alırdı. Evde çalışan bir kadın haftada birkaç şilin kazanabilir ve bir yarda tamamlamak için akşama kadar çalışmaya devam edebilirdi. John Heathcoat'un 1809 tarihli makara-ağ makinesi ve Nottingham'da ondan geliştirilen Leavers makinesi, yastık fiyatının altında desenli danteli piyasaya sürdü. El işi dantel bir Pazartesi günü aniden sona ermedi. Makinenin zaten sıradan alıcıya ulaştığı bir ortamda düşük ücretli bir kalıntı haline geldi.
Past · Victoria DönemiSaman ÖrgücüsüSaman örgüsü, Bedfordshire, Buckinghamshire ve Hertfordshire köylerinde yapılan, dar bir buğday samanı örgüsüydü ve Luton ile Dunstable'ın şapka ticaretine satılırdı. Örgücü samanları nemlendirir, böler ve kenarın topaklanmaması için taze bir saman ekleyerek belirli bir deseni çalışırdı; böylece yirmi yarda tutan bir örgü elde edilirdi. Bu yirmi yarda haftalık örgü pazarının birimiydi. İş çoğunlukla kadınlar ve çocuklar tarafından yapılırdı. Bir köy örgü okulunda bir çocuk gün boyu birkaç kuruş için oturabilir, bir anne ise alıcılar nazik olduğunda akşamları birkaç şilin kazanabilirdi. Şapka fabrikaları örgüyü şapka ve başlık haline getirirdi. Köyler ise sadece örgü satardı, şapka değil.
Luton'un şapka endüstrisi devam etti. Yerel el örgüsü ise devam etmedi. İtalyan samanları, Leghorn ve Tuscan türleri dahil, uzun süredir en iyi şapkalar için daha ince bir rakipti. On dokuzuncu yüzyılın sonlarında Çin'den ucuz örgüler geldi ve güney Midlands bunlarla rekabet edemedi. Dikiş makineleri ve fabrika kalıpları, o ithal örgüden veya başka malzemelerden köy örgüsü olmadan şapkalar yaptı. Yirminci yüzyılın başlarında Bedfordshire'daki bir kız, annesi gibi örgü yapmaya gönderilmez oldu. Pazar, örgüdeki saatler için İngiliz el fiyatı ödemeyi bıraktı.
Past · Yirminci Yüzyılın BaşlarıZincirciCradley Heath'te ve Old Hill ile komşu kasabalardaki küçük zincir sokaklarında zincir, halka halka dövülürdü. Bir kadın kısa bir demir çubuğu sivriltir, önceki halkadan geçirir ve arka bahçedeki bir dükkanda, yüz ağırlıkla ödenen bir dolly dükkanında bick üzerinde birleşme yerini kaynak yapardı. Bu küçük işti: sıradan zincir, köpek zinciri, daha hafif boyutlar. Ağır kablo, daha büyük dükkânlarda erkeklerin işiydi. 1910'dan önce arka bahçe pazarlığı sömürücüydü. Bir kadın sabahın erken saatlerinden akşama kadar ocakta çalışabilir ve haftalık beş ya da altı şilin kazanabilirdi, yanında öğrenen kızlar ise bu ağırlığın daha küçük bir payını alırdı.
Mary Macarthur ve Ulusal Kadın İşçileri Federasyonu, 1910 zincirci grevini yönetti; böylece işverenler, 1909 Ticaret Kurulları Yasası kapsamında Zincir Ticaret Kurulu'nun belirlediği saat başı iki buçuk peni asgari ücreti gerçekten ödemek zorunda kaldılar. Grev başarılı oldu. Ücret için bir taban oluşturdu. Ancak sıradan zincirin yapılma biçimi olarak arka bahçe çekici yöntemini korumadı. Makine yapımı zincir ve ardından fabrikalardan kaynaklı zincir, yasal el işçiliği ücretinden daha ucuza sıradan halkaları sağladı. Kadınlar açlık ücretini durdurmuştu. Yirminci yüzyılın başlarında pazar, büyük siparişleri fabrikaya götürdü ve eski ev atölyeleri azaldı.
Past · Sanayi DevrimiBal-kızBir bal-kız, bir Cornish veya Batı Devon madeninin yüzey işleme katında bakır cevheri ve bazen kalay kırar ve ayırırdı. Yeraltında değildi. Bal kelimesi madeni ifade eder. Hava koşullarına açık döşeli veya tahtalı bir zeminde, yıkamak için yeterince küçük cevheri ezmek için kısa saplı, düz yüzlü bir tokmak olan bucking hammer kullanırdı ve daha büyük taşlar için daha ağır bir cobbing hammer kullanılırdı. Atık taşlar gözle seçilirdi. İşlenmiş cevher, suyun daha ağır mineralleri ayırdığı buddle ve diğer yüzey tesislerine giderdi.
Bu meslek, on sekizinci yüzyılda bu bakır madenleri genişlediğinde başlar ve yirminci yüzyılın başlarında aynı madenler kapandığında ve mekanik damgalar, kırıcılar ve daha sonra flotasyon kırma işini yaptığında sona erer. 1842 Maden ve Kömür Yasası kadınları yeraltı işlerinden çıkardı. Ancak yüzey işleme katını kapsamıyordu ve bal-kızlar bu yasadan sonra uzun süre yüzey iş gücünün normal bir parçası olarak kaldılar. Nüfus sayımı kayıtları bu unvanı Cornwall ve Tavistock çevresinde kullanır. Devon Great Consols büyük işverenler arasındaydı. Bu terim, romantik bir maden kadını ya da çocuk taşıyıcısı işi değil, bu el işleme katını ifade eder.
Past · Viktorya DönemiÖlüyü Hazırlayan KadınÖlüyü hazırlayan kadın, mahallede biri evde öldüğünde gelen, cesedi yıkayan ve defin öncesi aradaki süre için hazırlayan kadındı. Gözleri kapatır, ağız kapalı kalacak şekilde çenenin altına bir bandaj veya bez şeridi bağlar, sabun ve bezle yıkar ve cesedi kefene ya da temiz bir gömleğe giydirirdi. Saçlar taranırdı. Oda, akrabaların oturması için yeterince düzenli bırakılırdı. Göz kapaklarına konan kuruşlar bazen gözlerin kapalı kalması için kullanılan ev halkı hilesiydi, zorunlu bir ritüel değildi. Ölüyü hazırlayan kadın genellikle doğumlarda yardımcı olan el becerisi yüksek kadınla aynı türden bir komşuydu: tanınan, yerel ve kapısına çocuk gelip çağıran kişi.
Bu iş, on dokuzuncu yüzyıl boyunca İngiliz kasaba ve köylerinde sıradan bir işti ve yirminci yüzyılın başlarında, özellikle ölülerin evde bir gün veya daha fazla kaldığı yerlerde hâlâ yaygındı. Geleneksel olarak kadın işi sayılırdı. Aileden erkekler kaldırmaya yardım edebilirdi ama yıkama işi onlara ait değildi. Sonuç, defin görevlilerinin cesedi morga veya dinlenme şapeline götürmesiyle ve yıkamanın orada, personel tarafından, sokaktan uzakta yapılmasıyla geldi. Ölüyü hazırlayan kadın kaldırılmadı; sadece yatak odasında, tek çalışma alanında ceset kalmayınca işi sona erdi.
Past · Viktorya DönemiKasa GörevlisiKasa görevlisi, genellikle bir kız veya genç bir kadın olan, müşterinin parasını ve yazılı faturayı kasiyere taşıyan ve makbuz ile para üstünü geri getiren bir mağaza çalışanıydı. Tezgahın kendisinde henüz bir kasa yoktu. Satışın yapıldığı yerde bekler, nakit ve fişi alır, tezgahın bulunduğu yere yürür ve kalabalık koridorda bir alışverişi diğerinden karıştırmadan geri dönerdi. İş sıradan ve halka açıktı, her satış için tekrarlanan bir koşuşturmaydı. Bu kayıt o yürüyüşü somut ve sakin tutar.
Uygulama, Amerika Birleşik Devletleri ve Britanya'da 19. yüzyılın sonlarında, kuru mal evlerinde ve yeni büyük mağazalarda görülür. Lamson'un nakit raylı sistemi, merkezi bir masaya pnömatik tüpler ve tezgah üzerindeki kasa, genç çalışanı koridorda yürütme ihtiyacını ortadan kaldırdı. O alıcı ya da kasiyer değildi. Onlar arasındaki mesafeydi ve bu mesafe mekanize edildiğinde yürüyüş sona erdi.
Past · Yirminci Yüzyıl OrtalarıComptometer OperatörüBir comptometer operatörü, 1887'de Dorr E. Felt tarafından çıkarılan tuşlu hesap makinesi Felt comptometer'ı kullanırdı. Kolu çevrilen bir hesap makinesinden farklı olarak, bir sütundaki birkaç tuşun aynı anda aşağı inmesine izin veriyordu, böylece eğitimli bir el bir sayıyı tek hamlede girebiliyordu. Bankalar, faturalama ofisleri, demiryolları ve sigorta odaları, çoğunlukla kadınları, saatlerce o klavyede rakamları toplamak ve genişletmek için işe alırdı. Operatör okulları dokunuşu öğretir ve hızı sertifikalandırırdı. Sonuç, muhasebecinin güvenebileceği bir toplam olurdu, basılı bir metin sayfası değil.
Makinenin uzun ömrü, işi başta Viktorya dönemi gibi gösterir ve serginin dürüst merkezi yirminci yüzyıl ofisidir; elektronik hesap makineleri ve bilgisayarlar 1960'lar ve 1970'lerde sütunları devralana kadar. Bir comptometer bürosu işi parti bazında satabilirdi. Bir kurum içi operatör, beslediği defterlerin yanında otururdu. Her iki durumda da beceri ellerdeydi ve ucuz elektronik tuşlar bu beceriyi yaşatmadı.
Past · Yirminci Yüzyıl OrtalarıDelik Kart OperatörüBir delik kart operatörü, kaynak belgeleri Hollerith ve daha sonra IBM kartlarına dönüştürürdü; bir sütuna bir karakter olmak üzere delik açarak, makine odasının okuyabileceği bir deste oluşana kadar. Yüzyıl ortası oda genellikle aynı gri makinelerle dolu bir kattı, program tamburları operatörün yeniden yazmaması gereken alanları atlar, bir tarafta boş kartlar için hazneler, diğer tarafta tamamlanmış desteler olurdu. İkinci bir kişi doğrulayıcıda hataları yakalamak için yeniden girerdi. Bu iş, bordrolar, poliçeler, nüfus sayımları ve faturaların bilgisayar kabul etmeden önce kart haline getirilmesi gerektiğinde gelişti.
Operatörlerin çoğu kadındı ve bu iş, on dokuzuncu yüzyıl merakından ziyade yirminci yüzyıl ortalarında kitlesel bir meslekti. 1970'ler ve 1980'lerde klavyeden diske makineler, terminaller ve doğrudan veri girişi aynı bilgilerin karta gerek kalmadan sisteme girmesine izin verdiğinde azaldı. Sergi, o delik kart odasıdır: sayfa, klavye, deste ve ses.