
M.Ö. 1900–1945 civarı
Yirminci Yüzyılın Başları
Zincir mağazalar, sinema sarayları ve son ahşap tekerlekler.
El işi, zaten motorların, filmlerin ve en kötü ev işlerinde asgari ücretin olduğu bir şehirde devam etti.
Zincir yapıcıların grevi, sessiz film çukuru ve atlı otobüs bir aradadır çünkü her biri, seyircinin zaten görebildiği bir makine tarafından yakında değiştirilecektir.
Bu dönemde
8
Past · 20. Yüzyılın BaşlarıSantral Gece GörevlisiSantral Gece Görevlisi, özellikle telefon iletişiminin yükseldiği 20. yüzyılın başlarında çok önemli bir roldü. Şehirler genişledikçe ve anlık iletişim talebi arttıkça, telefon santralleri kentsel bağlantının belkemiği haline geldi. Santral Gece Görevlisi, gece saatlerinde bu santrallerin işletilmesini denetlemekten sorumluydu; çağrıların verimli bir şekilde bağlanmasını sağlamak ve ortaya çıkan sorunları hızlıca çözmek görevlerindendi. Bu rol, santralin mekanik yapısını derinlemesine anlamayı, sorumluluk bilincini ve gece karanlığında acil durumları yönetme becerisini gerektiriyordu.
Gece nöbeti operatörleri, elektrikli ekipmanların uğultusuyla ve anahtarların yumuşak tıklamalarıyla dolu loş odalarda çalışırlardı. Genellikle görevde tek kişi olarak, hastaneler, polis merkezleri ve 24 saat hizmet veren diğer önemli kurumlar için iletişim akışını sürdürmekle yükümlüydüler. İş sadece çağrıları bağlamakla kalmaz, aynı zamanda topluluğa güvenlik ve güvenilirlik hissi sağlardı; çünkü gece nöbeti genellikle acil durumlarda ilk temas noktasıydı.
Teknoloji ilerledikçe, manuel santral operatörlerine olan ihtiyaç azaldı. 20. yüzyıl ortalarında otomatik anahtarlama sistemlerinin tanıtılması, Santral Gece Görevlisi rolünü gereksiz kıldı; makineler görevleri daha verimli ve insan gözetimi olmadan yapabiliyordu.
Past · 20. Yüzyılın Başları ve OrtalarıSoda JerkSoda jerk, özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nde 19. yüzyıl sonlarından 20. yüzyıl ortalarına kadar Amerikan kültürünün vazgeçilmez bir figürüydü. Bu rol, esas olarak eczanelerde ve lokantalarda popüler toplanma noktaları olan soda çeşmelerine bağlıydı. Soda jerk, çeşitli gazlı içecekler, dondurma sodaları ve diğer tatlı ikramları hazırlamak ve servis etmekle sorumluydu; genellikle müşterileri eğlendiren bir tarzla.
"Jerk" terimi, gazlı içeceği dağıtmak için soda çeşmesi kolunu hızlıca çekme hareketine atıfta bulunur; bu beceri hem hız hem de hassasiyet gerektiriyordu.
Soda jerkler sadece servis elemanı değil, aynı zamanda sosyal kolaylaştırıcıydı; müşterilerle etkileşim kurar ve canlı bir atmosfer yaratırlardı. Genellikle beyaz önlük ve kağıt şapka içeren ayırt edici üniformalar giyerlerdi ve dostane tavırları ile menü bilgileriyle tanınırlardı. Soda jerk'in rolü, müşterilerin arkadaşları veya aileleriyle sosyalleşirken ferahlatıcı bir içecek keyfi yaşadığı soda çeşmesi deneyiminin ayrılmaz bir parçasıydı.
Soda jerklerin repertuarında root beer float, muzlu split ve fosfatlar gibi klasik karışımlar vardı; fosfatlar, gazlı suyla karıştırılmış aromalı şuruplardı. İş, tatlar hakkında iyi bir anlayış ve görsel olarak çekici sunumlar yaratma yeteneği gerektiriyordu. İçeceklerin yanı sıra, soda jerkler genellikle sandviç ve hamur işleri gibi hafif atıştırmalıklar da servis eder, böylece yerel yemek sahnesinin önemli bir parçası olurlardı.
Past · Radyo'nun Altın Çağı (1920'ler - 1950'ler)Radyo OyuncusuRadyo oyuncusunun rolü, ailelerin radyo başında toplanıp diziler, komediler ve haber yayınlarını dinlediği Radyo'nun Altın Çağı'nda çok önemliydi. Radyo oyuncuları, sevilen karakterlerin sesleri olarak, hikayeleri sadece ses yetenekleriyle hayata geçirirdi. Görsel unsurların önemli olduğu film veya televizyondan farklı olarak, radyo oyuncuları duygu, karakter ve anlatımı yalnızca sesleriyle iletirdi. Canlı veya kayıtlı metinleri, genellikle bir stüdyo seyircisi önünde performe ederlerdi ve sabun operalarından gerilim türlerine kadar çeşitli türlerde ustaydılar. Seslerini modüle etme, farklı karakterler yaratma ve sadece sesle dinleyiciyi etkileme yeteneği mesleklerinin temeliydi. Radyo oyuncuları, işitsel deneyimi artırmak için efekt sanatçıları ve müzisyenlerle birlikte çalışarak dinleyicileri büyüleyen zengin bir ses dokusu yaratırlardı.
Past · Yirminci Yüzyılın BaşlarıZincirciCradley Heath'te ve Old Hill ile komşu kasabalardaki küçük zincir sokaklarında zincir, halka halka dövülürdü. Bir kadın kısa bir demir çubuğu sivriltir, önceki halkadan geçirir ve arka bahçedeki bir dükkanda, yüz ağırlıkla ödenen bir dolly dükkanında bick üzerinde birleşme yerini kaynak yapardı. Bu küçük işti: sıradan zincir, köpek zinciri, daha hafif boyutlar. Ağır kablo, daha büyük dükkânlarda erkeklerin işiydi. 1910'dan önce arka bahçe pazarlığı sömürücüydü. Bir kadın sabahın erken saatlerinden akşama kadar ocakta çalışabilir ve haftalık beş ya da altı şilin kazanabilirdi, yanında öğrenen kızlar ise bu ağırlığın daha küçük bir payını alırdı.
Mary Macarthur ve Ulusal Kadın İşçileri Federasyonu, 1910 zincirci grevini yönetti; böylece işverenler, 1909 Ticaret Kurulları Yasası kapsamında Zincir Ticaret Kurulu'nun belirlediği saat başı iki buçuk peni asgari ücreti gerçekten ödemek zorunda kaldılar. Grev başarılı oldu. Ücret için bir taban oluşturdu. Ancak sıradan zincirin yapılma biçimi olarak arka bahçe çekici yöntemini korumadı. Makine yapımı zincir ve ardından fabrikalardan kaynaklı zincir, yasal el işçiliği ücretinden daha ucuza sıradan halkaları sağladı. Kadınlar açlık ücretini durdurmuştu. Yirminci yüzyılın başlarında pazar, büyük siparişleri fabrikaya götürdü ve eski ev atölyeleri azaldı.
Past · Yirminci Yüzyılın BaşlarıTekerlekçiBir tekerlekçi, bir araba, at arabası veya fayton taşıyan ahşap tekerleği yapar ve onu demirle kaplardı. Göbek, yani stok, aks için demirle kutulanmış bir merkezdi. Çubuklar hazırlanır ve oyuklara sürülürdü. Kavisli dişbudak veya karaağaç parçalarından oluşan felloes, jantı oluşturur ve bir daireye geçme çivilerle tutturulurdu. Tekerlek, hafif bir koni şeklinde ayarlanırdı, böylece araba hareket ederken yükün altında dik dururdu. Bir halka lastik, dairesel bir ateşte ısıtılır, jantın üzerine düşürülür ve demir büzülerek ek yerlerini sıkıca çekerdi. George Sturt, 1884'ten itibaren Surrey, Farnham'daki aile dükkanını işletti ve 1923'te The Wheelwright's Shop'u yayımladı; bunu ahşapta tam bir okuryazarlık olarak tanımladı. Her kasabada bu tezgahın bir versiyonu vardı.
Lastik lastikler, motor ticareti ve fabrika tekerlekleri bu tezgahın gerekliliğini ortadan kaldırdı. Bir pnömatik lastik, eski usulde zanaatkar tarafından kesilmiş felloe üzerine oturmaz. Bir motorlu kamyonet, yeni bir stok için tekerlekçiye gelmez. Fabrikalar, ahşap tekerlekleri ve sonra metal olanları, bir dükkanın yapabileceğinden daha hızlı ve daha ucuza sağladı. Demir kaplı arabaların hala çalıştığı yerlerde, çiftlik tamirleri 1920'ler ve 1930'lara kadar sürdü. 1900 yılında hala yedi yıl çıraklık yapma imkanı olan çocuk, bir nesil sonra artık çırak kabul etmeyen bir mesleğe bakıyordu.
Past · Yirminci Yüzyılın BaşlarıOkuyucuBir okuyucu, düzeltme odasında el yazması veya daktilo edilmiş metinle oturur ve yüksek sesle okurdu, böylece bir düzeltmen basılı düzeltmeyi takip edebilirdi. İsimler hecelenir, noktalama işaretleri söylenir ve okuyucu bir harfi işaretlemek için durduğunda metindeki yer asla kaybolmazdı. İkili bir araç gibi çalışırlardı: metindeki ses, düzeltmedeki kalem. Gazete odaları, kitap evleri ve devlet matbaaları bu düetin bir versiyonunu kullanırdı. Bu iş kapalı mekanda, titiz ve ziyaretçiler tarafından sadece okuma olarak yanlış anlaşılabilecek bir işti.
Bu görev çoğunlukla on dokuzuncu yüzyıla ve yirminci yüzyılın ilk yarısına aittir; o zamanlar harfler hâlâ el yazısı veya daktilo edilmiş metinden dizilirdi ve ikinci bir çift göz ses olarak işe alınırdı. Kadınlar ve kızlar, genç ofis çalışanı olarak bu işi büyük sayılarda yapardı, ancak erkekler ve erkek çocuklar da özellikle daha önce bu işi üstlenirdi. Tek okuyucunun sessiz karşılaştırması, ardından tekrar oynatılabilen bir bant ve son olarak bir ekran, sesi odadan çıkardı. Etiket, metni tutan kişiye aittir, düzeltmeyi imzalayan kıdemliye değil.
Past · Yirminci Yüzyılın BaşlarıFotoplayerFotoplayer, sinema içinde sessiz bir filmin sesini sağlayan piyanist veya orgcuydu. Küçük bir salonda, ekranın altında dikey bir piyano vardı ve bu, makarayı izleyen ve sahne değiştiğinde ruh halini değiştiren biri tarafından çalınırdı. Bir film sarayında ise, kovalamacayı hızlandırabilen veya veda sahnesini sakinleştirebilen duraklar ve tuzaklar içeren bir tiyatro orgu vardı. Bazı filmlerle birlikte gösterim listeleri gelirdi; diğer oyuncular ise önlerindeki görüntüden doğaçlama yapardı. Seyirci hikayeyi, film üzerine basılı bir ses parçası aracılığıyla değil, o kişi aracılığıyla duyardı.
Bu iş, yirminci yüzyılın başlarında ortaya çıktı ve sesli filmlerle kısa bir örtüşme döneminde sona erdi. 1927'de bir konuşan film, bir haftada her sahneyi karartmadı, ancak 1929'da sesli filmler için donatılmış salonlar, canlı müziği filmden ayrı bir unsur haline getirdi. Mahalle piyanistleri ve ünlü konsol oyuncuları, sonraki işleri farklı olsa da aynı işi kaybetti. Bu sergi, sessiz gösterinin müzisyeni olup, stüdyoda yazılmış daha sonraki bir müzik parçası değildir.
Past · Yirminci Yüzyılın BaşlarıPnömatik Tüp GörevlisiPnömatik tüp görevlisi, küçük taşıyıcıları hava tüplerinden fırlatan bir mağaza veya ofis sisteminin terminallerinde çalışırdı. Bir mağazada taşıyıcı, satışın nakitini ve faturayı merkezi kasiyere getirir, görevli ise bozuk parayı ve makbuzu tezgaha geri gönderirdi. Bir ofiste aynı hava akımı katlar arasında kağıtları taşır, görevli bunları açar, ayırır ve geri gönderirdi. İş, tüpün ağzı olmak gibiydi: bir kaldıraç, bir taşıyıcı, bir çekmece. Bu iş, on dokuzuncu yüzyıl sonları ve yirminci yüzyıl başlarına aittir. Hastane tüpü değildir; o sistem hala çalışır ve tamamen farklı bir iştir.
Perakende sektöründe, tüpler ve merkezi kasiyer masası söküldüğünde görevli işi sona erdi ve para satış katında kaldı. Ofis hatları birkaç binada devam etti ve bu etiketin odak noktası değildir. Önceki nakit kız, taşıyıcının şimdi uçtuğu yolu yürürdü; tezgâhtaki kasa daha sonra uçuşu bile gereksiz kılacaktı. Taşıyıcı yığını olan kişi sergidir.