Cecilya Dönemi
Fenerci
Cecilya Dönemi içinde yapılmış, teknoloji ve toplumsal değişimle geçerliliğini yitirmiş bir meslek.
Galeri

Fenerci mesleği hakkında
Bir linkboy, henüz sokak lambaları takılmamış bir şehirde ateş taşırdı. Londra'da, on yedinci yüzyılın sonlarından on dokuzuncu yüzyılın başlarına kadar, bir tiyatrodan, bir meyhaneden veya özel bir evden karanlıkta çıkan herkes, çamurlu, engebeli ve çoğu zaman kasıtlı olarak karanlık olan sokaklardan geçmek zorundaydı. Link, bir direğe takılmış halat, katran veya reçineden yapılmış bir meşaleydi. Çocuk ya da bazen aynı meslekte yetişkin bir adam, yolcunun önünde yürür ve yolculuk boyunca ışığı satardı.
Bu iş hem faydalı hem de kötü bir üne sahipti. Dürüst bir linkboy, sokak altyapısının bir parçasıydı. Dürüst olmayan biri ise sarhoş müşteriyi arkadaşlarının beklediği bir avluya götürebilirdi. Mahalle görevlileri ve hicivciler tüm mesleği bir bela olarak görürdü, ancak tiyatro kalabalıkları kapılar açıldığında ışık istemekten vazgeçmezdi. İş, karanlık olduğu sürece devam etti.
Bir Linkboy'un Günü
Tiyatro kapısında alacakaranlık
Akşam, kalabalığın olacağı yerde başlar. Bir linkboy, bir tiyatronun, kahvehane ya da bir beyefendinin kapısının önünde yer kapar ve gösteri bitmeden önce linki közler. Rüzgar ilk düşmandır. Sokak ortasında sönen bir alev için ödeme yapılmaz.
Kiralama
Birisi ışık ister. Ücret yürüyüş başlamadan önce belirlenir; yakın bir sokak için birkaç kuruş, aydınlatılmamış bir mahalleden geçiliyorsa daha fazladır. Çocuk, yolcunun yanında değil önünde yürür ki müşteri çukurları, kanalizasyonu ve kapıda bekleyenleri görebilsin.
Geçiş
Dar sokaklar turun tehlikeli kısmıdır. Mahalleni iyi bilen bir linkboy, ikinci çıkışı olan avlulardan kaçınır ve yabancı biri yolcuyu geri kalan yolda götürmeyi teklif ettiğinde durmaz. Meşale kısa bir alanı aydınlatır. Dışında sokak hâlâ karanlıktır.
Son kapı
Ödeme müşterinin kapısında alınır, bazen tartışmayla birlikte. Sonra çocuk, zaten görebildiği ışıklara doğru yürür, kalan linki korur ve başka bir müşteri için bekler. Kuru bir gecede iş, kısa yolculuklardan oluşur. Yağmurlu bir gecede ise aynı paraya ıslanmak demektir.
İlgili kayıtlar
Sedan Taşıyıcısı
Sedan sandalye, içinde oturma yeri, tavan ve kapısı olan, iki direğe asılı bir kutuydu. At gerektirmez ve neredeyse hiç sokak gerekmezdi. İki taşıyıcı, biri önde biri arkada, bir koçun dönemeyeceği dar sokaklardan ve bir koçun getirilemeyeceği salonlara taşırdı. On yedinci ve on sekizinci yüzyıl Londra, Bath ve Edinburgh'unda, sandalye, varlıklı insanların kirli bir sokaktan ayakkabılarını kirletmeden geçmelerini sağlardı. Bunu taşıyan adamlara taşıyıcı denirdi ve öndeki kişi genellikle çift adına konuşurdu. İş basit görünürdü ama değildi. Merdivende dengesiz bir adım veya direklerin farklı zamanlarda yere konması yolcuyu öne doğru savururdu. Bu meslek, şehir tekerlekler için döşenmeden önce şehre aitti. Sokaklar arabalar için iyileştirildiğinde sandalye tek avantajını kaybetti.
Kömür Yükleyicisi
Kömür, Londra'ya kömür gemileriyle gelir ve sepetlere bırakılırdı. Bir kömür yükleyicisi, bir ekibin içinde durur ve bu sepetleri, adamların bir iskeleden atlayarak kullandığı kamçı, makara ve ip yardımıyla ambarın dışına çekerdi. Bu, hidrolik vinçler ve boşaltma makineleri öncesinde limanda kömür gemisi boşaltmanın standart yoluydu. Ekip gemi tarafından kiralanır, ton başına ücret alır ve genellikle adamların ücretini almadan önce kendi payını alan bir meyhaneci tarafından kontrol edilirdi. Parlamento durumu fark etti. 1843 Kömür Yükleyicileri Yasası, ekiplerin sırayla çağrılmasını sağlayan bir kayıt ofisi kurdu ve meyhanecinin iş üzerindeki kontrolü kırıldı. Ancak yasa mesleği kurtarmadı. Buharlı vinçler ve ardından vagonu doğrudan bir bargaya boşaltan hidrolik kömür boşaltma makineleri, onların yerini aldı.
Başka kayıtlara bak
The Jobs Museum'daki geçmiş ve gelecek mesleklerin tamamı.