Cecilya Dönemi
Sedan Taşıyıcısı
Cecilya Dönemi içinde yapılmış, teknoloji ve toplumsal değişimle geçerliliğini yitirmiş bir meslek.
Galeri

Sedan Taşıyıcısı mesleği hakkında
Sedan sandalye, içinde oturma yeri, tavan ve kapısı olan, iki direğe asılı bir kutuydu. At gerektirmez ve neredeyse hiç sokak gerekmezdi. İki taşıyıcı, biri önde biri arkada, bir koçun dönemeyeceği dar sokaklardan ve bir koçun getirilemeyeceği salonlara taşırdı. On yedinci ve on sekizinci yüzyıl Londra, Bath ve Edinburgh'unda, sandalye, varlıklı insanların kirli bir sokaktan ayakkabılarını kirletmeden geçmelerini sağlardı.
Bunu taşıyan adamlara taşıyıcı denirdi ve öndeki kişi genellikle çift adına konuşurdu. İş basit görünürdü ama değildi. Merdivende dengesiz bir adım veya direklerin farklı zamanlarda yere konması yolcuyu öne doğru savururdu. Bu meslek, şehir tekerlekler için döşenmeden önce şehre aitti. Sokaklar arabalar için iyileştirildiğinde sandalye tek avantajını kaybetti.
Sedan Taşıyıcısının Günü
Durak
Kamusal bir çift, bir pompa odası, tiyatro veya kahvehane yakınında durak tutar ve sandalyeyi koruma altında tutar. Direkler silinir. Kayışlar kontrol edilir. Islak bir direk kayar ve kayma yolcuların yaralanmasına neden olur.
Kaldırma
Bir kelimeyle birlikte kaldırırlar. Öndeki kişi sokağa bakar, arkadaki kişi öndeki kişinin omuzlarına bakar. Dar bir sokaktan sandalye kendi uzunluğu boyunca döner, ki bu bir koçun yapamayacağı bir şeydir.
Ziyaret
Evde direkler düz bir şekilde yere konur, kapı açılır ve beklenir. Özel bir çift, işverenlerini ikinci bir ziyarete taşıyabilir. Kiralanan çift beklemek için ücret alır veya gönderilir ve geri dönmeleri söylenir.
Geri yürüyüş
Boş sandalye daha hafif ve daha hantal olur çünkü onu dengeleyen ağırlık yoktur. Sandalye durağa veya ahıra geri götürülür, kayışlar kurutulur ve gerekirse ücret paylaşımı konusunda tartışılır.
Sonrasında gelen
Direkler üzerinde taşınan bir sandalye, sokaklar yeterince kaldırım olunca tekerlekli taksiyle rekabet edemedi.
Ardıllık sayfasıİlgili kayıtlar
Buz Dağıtıcısı
Buz Dağıtıcısı, 19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başlarında önemli bir figürdü ve büyük buz bloklarını buz evlerinden evlere ve iş yerlerine taşımaktan sorumluydu. Modern soğutmanın ortaya çıkmasından önce, buz yiyecekleri korumak, içecekleri soğutmak ve bunaltıcı yaz aylarında konfor sağlamak için hayati öneme sahipti. Buz dağıtıcıları genellikle şafak vakti kalkar, ağır buz bloklarını (bazen 300 pounda kadar) özel aletler ve at arabaları kullanarak taşımak için uzun bir iş gününe hazırlanırlardı. Şehir sokaklarında gezinir, evlere, restoranlara ve pazarlara buz teslim eder, genellikle gelişlerini duyurmak için 'Buz!' diye bağırırlardı. Bu iş sadece fiziksel güç değil, aynı zamanda müşteri tercihlerini bilmek de gerektiriyordu; çünkü birçok müşteri ihtiyaç duydukları buzun boyutu ve miktarı konusunda özel taleplerde bulunurdu. Buz dağıtıcısı, kentsel alanlarda tanıdık bir görüntüydü ve günlük yaşam ve ticaretin ritmine katkıda bulunurdu.
Fenerci
Bir linkboy, henüz sokak lambaları takılmamış bir şehirde ateş taşırdı. Londra'da, on yedinci yüzyılın sonlarından on dokuzuncu yüzyılın başlarına kadar, bir tiyatrodan, bir meyhaneden veya özel bir evden karanlıkta çıkan herkes, çamurlu, engebeli ve çoğu zaman kasıtlı olarak karanlık olan sokaklardan geçmek zorundaydı. Link, bir direğe takılmış halat, katran veya reçineden yapılmış bir meşaleydi. Çocuk ya da bazen aynı meslekte yetişkin bir adam, yolcunun önünde yürür ve yolculuk boyunca ışığı satardı. Bu iş hem faydalı hem de kötü bir üne sahipti. Dürüst bir linkboy, sokak altyapısının bir parçasıydı. Dürüst olmayan biri ise sarhoş müşteriyi arkadaşlarının beklediği bir avluya götürebilirdi. Mahalle görevlileri ve hicivciler tüm mesleği bir bela olarak görürdü, ancak tiyatro kalabalıkları kapılar açıldığında ışık istemekten vazgeçmezdi. İş, karanlık olduğu sürece devam etti.
Başka kayıtlara bak
The Jobs Museum'daki geçmiş ve gelecek mesleklerin tamamı.