Viktorya Dönemi
Cenaze Sessizi
Viktorya Dönemi içinde yapılmış, teknoloji ve toplumsal değişimle geçerliliğini yitirmiş bir meslek.
Galeri

Cenaze Sessizi mesleği hakkında
Cenaze sessizi, tam siyah giysiler içinde kiralanan yas tutan kişi olup, Viktorya döneminde bir cenazenin başında asa veya değnekle yürürdü. Cenaze organizatörleri bu adamları tutar veya günübirlik kiralardı; bu, cenaze alayının ciddi görünmesini isteyen ailelere satılan bir gösterinin parçasıydı. Sessiz görevli anlamına gelen mute, konuşamayan kişi anlamına gelmezdi. Çiftler halinde, cenaze arabasının önünde ev kapısından kiliseye veya mezarlığa kadar yürürler ve tören sırasında sessizlik istenirken dururlardı. Uzun şapka, uzun krepe yaslı kurdele, siyah eldivenler ve asa, bu rolün kaldırımdan okunmasını sağlayan kıyafetti.
Bu meslek, özellikle Londra'da ve Londra tedarikçilerini taklit eden kasabalarda, on dokuzuncu yüzyıl ticari cenazelerine aitti. Dickens, Oliver Twist'te cenaze organizatörü Sowerberry'nin dükkanında bir sessiz görevli koymuş ve bu figür kiralanan yasın simgesi haline gelmiştir. 1870'lerden itibaren reformcular tüyler, sessizler ve kadife masraflarını eleştirmiştir. Daha basit cenazeler, motorlu cenaze arabaları ve yirminci yüzyılın başlarında gösterişli cenazelerin azalması, sessiz yürüyen bir adam kiralama nedenini ortadan kaldırmıştır. Sessiz görevli, masraf değiştiği için ortadan kalkmıştır. Asa kaldıran herhangi bir yasa yoktur.
Bir Cenaze Sessizi'nin Günlük Yaşamı
Siyah ve asa
Sessiz kişi tamamen siyah giyinmiş, şapkasında bir yasçı ve elinde bir asa veya değnek bulunurdu. Giysiler bazen ona ait, bazen de cenaze görevlisinin stoklarından olur, gün sonunda geri verilirdi. Karşı sokaktan asa ve siyah, ofisi temsil ederdi.
Kiralık sessizlik
Kalabalıkla konuşmaz ve güzergah boyunca tanıdıklarını selamlamazdı. Sessizlik satılan üründü, sıranın önünde bir ciddiyet gösterisiydi. Cenaze sona erdiğinde tekrar konuşabilirdi, çünkü kiralama sadece tören saatleri için yapılmıştı.
Gösteri
Sessizler tüyler, kadife ile birlikte olurdu ve sessizler, bir döşemecinin fiyat listesinde çift olarak sayılırdı. İki sessiz bir ailenin maddi durumunu anlatır, dört sessiz daha fazlasını ifade ederdi. Yönetmen günü idare ederdi ve sessiz kişi sayılmak ve görünmek için oradaydı.
Daha basit törenler
Geç Viktorya yıllarından itibaren ve 1900’den sonra daha hızlı olarak aileler gösterişi azalttı. Motorlu cenaze arabası ve mezarlık şapelinde kısa bir yürüyüş, kiralık sessiz adam için yer bırakmadı. Gösteri ortadan kalktığı için sessiz kişi faturadan kayboldu, ancak cenaze hizmeti devam etti.
Sonrasında gelen
Cenaze törenlerinde başta tutulan kiralanmış sessizlik, törenlerin kısalması ve ailelerin dilsizler için ödeme yapmayı bırakmasıyla kaldırıldı.
Ardıllık sayfasıİlgili kayıtlar
Kasa Görevlisi
Kasa görevlisi, genellikle bir kız veya genç bir kadın olan, müşterinin parasını ve yazılı faturayı kasiyere taşıyan ve makbuz ile para üstünü geri getiren bir mağaza çalışanıydı. Tezgahın kendisinde henüz bir kasa yoktu. Satışın yapıldığı yerde bekler, nakit ve fişi alır, tezgahın bulunduğu yere yürür ve kalabalık koridorda bir alışverişi diğerinden karıştırmadan geri dönerdi. İş sıradan ve halka açıktı, her satış için tekrarlanan bir koşuşturmaydı. Bu kayıt o yürüyüşü somut ve sakin tutar. Uygulama, Amerika Birleşik Devletleri ve Britanya'da 19. yüzyılın sonlarında, kuru mal evlerinde ve yeni büyük mağazalarda görülür. Lamson'un nakit raylı sistemi, merkezi bir masaya pnömatik tüpler ve tezgah üzerindeki kasa, genç çalışanı koridorda yürütme ihtiyacını ortadan kaldırdı. O alıcı ya da kasiyer değildi. Onlar arasındaki mesafeydi ve bu mesafe mekanize edildiğinde yürüyüş sona erdi.
Ağıtçı
Ağıtçı, Yunanca 'moirologia' kelimesinden türetilmiş olup 'ağıt yakmak' anlamına gelir ve özellikle 19. yüzyılda Viktorya Dönemi'nde ortaya çıkan uzmanlaşmış bir meslekti. Bu kişiler, cenazelerde ve anma törenlerinde yas tutmayı ifade etmek için sıklıkla işe alınan yetenekli yas tutuculardı. Rolleri, ölümle ilgili ritüellere büyük önem veren bir toplumda yas sürecinin vazgeçilmez bir parçası olarak kabul edilen kamuya açık bir keder gösterisi sunmaktı. Ağıtçılar genellikle siyah kıyafetler giyen kadınlardı ve yas tutma sürecinde ağlama, feryat etme ve ölen kişiyi onurlandıran ağıtlar veya şiirler okuma gibi ayrıntılı yas gösterilerine katılırlardı. Varlıkları, cenazenin duygusal atmosferini güçlendirdiği ve yas tutan ailenin kederinde desteklendiğini hissetmesini sağladığı düşünülürdü. Duygusal emeklerinin yanı sıra, ağıtçılardan ölümle ilgili adetler ve gelenekler hakkında derin bir bilgiye sahip olmaları beklenirdi; uygun kıyafet, davranış ve çeşitli sosyal bağlamlarda beklenen ritüeller bunlar arasındaydı. Genellikle cenaze yöneticileriyle birlikte çalışırlardı ve o dönemin ayrıntılı cenazeleri ve kamuya açık yas gösterileriyle karakterize edilen yas kültürünün ayrılmaz bir parçasıydılar.
Başka kayıtlara bak
The Jobs Museum'daki geçmiş ve gelecek mesleklerin tamamı.